حميده احمديان راد
محققان به تازگي توانسته اند براي اين پرسش كه چگونه بعضي از گياهان از خودشان در مقابل دماهاي منجمد كننده محافظت مي كنند توضيحي بيابند. يافته هاي آنها مي تواند به كشفياتي در زمينه هاي مشابه مثل تحمل گياهان در مقابل خشكي و شرايط آب و هوايي سخت ديگر منتهي شود. شايد با استفاده از نتايج اين قبيل يافته ها بتوان تحمل گياهان را مقابل شرايط سخت آب و هوايي بالا برد و تعداد بيشتر و متنوع تري از آنها را در اين مناطق پرورش داد.
در اين تحقيق كه نتايجش در نشريه ساينس منتشر شده كريستوف بنينگ و همكارانش توصيف مي كنند كه چگونه ژن بخصوصي به تشكيل يك چربي منجر مي شود. اين چربي از كلروپلاست و غشاي سلول گياهي در مقابل زيان هاي ناشي از منجمد شدن محافظت مي كند.
كريستوف بنينگ استاد بيوشيمي و بيولوژي مولكولي از دانشگاه ميشيگان مي گويد كه موضوع دماهاي منجمد كننده گياهان، دو موضوع كلاسيك را در حوزه بيولوژي در كنار هم قرار داده است. يكي اين كه مشخص است گياهان از خودشان در مقابل انجماد محافظت مي كنند. دانشمندان هم مدت هاي مديدي فكر مي كردند آنها با غشاهاي سلولي از خودشان محافظت مي كنند اما به طور دقيق نمي دانستند چگونه اين كار را انجام مي دهند. موضوع ديگر جست و جوي ژن يك آنزيم مرموز متابوليسم چربي گياهي در كلروپلاست ها بود. به عبارتي پرسش اينجا بود كه چگونه چربي ها كه سازنده غشا هستند، براي ارگانل هاي داخل سلول گياهي كه مسئول تبديل انرژي خورشيدي به انرژي شيميايي از طريق فتوسنتز هستند هم ساخته مي شوند.
اريك مولرينگ از همكاران اين طرح تحقيقاتي مي گويد:«موضوع اين است كه بعضي از گونه ها دماهاي منجمد كننده را بهتر تحمل مي كنند و مقابل فشارها دوام مي آورند. به اين ترتيب ما تنها سعي كرديم سازوكارهايي را بفهميم كه به بعضي از گياهان اجازه مي دهد به حياتشان ادامه دهند در حالي كه گياهان ديگر حساس تر هستند.»
درعين حال مولرينگ مي گويد كه هيچ سازوكاري به تنهايي در تحمل گياه مقابل انجماد دخيل نيست. بنابراين او نمي تواند بگويد كه يافته هاي گروه خيلي زود به پيشرفت هاي ژنتيكي منجر مي شود. به عنوان مثال نمي توان گفت كه از حالا مي توان تحمل مركبات يا گياهان ديگر را مقابل انجماد بالا برد و كشت آنها را در آب و هواهاي شمالي تر رونق داد. اما اين تحقيق به فهم ما از اين كه چگونه گياهان در دماهاي شديد به حياتشان ادامه مي دهد افزوده.
بيشتر گياهان به اين دليل در دماهاي منجمد كننده آسيب مي بينند كه سلول هايشان كم آب مي شود. اين هم به اين خاطر است كه اين آب متبلور مي شود و از گياه بيرون كشيده مي شود. هنگامي كه حجم مايع سلولي پايين مي آيد ارگانل ها يا غشاي سلولي هم چروك و خشك مي شود. اين در حالي است كه در گياهاني كه دماهاي منجمد كننده را بهتر تحمل مي كنند، چربي هاي موجود در غشاهاي سلول برداشته شده و به روغن تبديل مي شود و به صورت قطرات كوچك انباشته و ذخيره مي شود. محققان مي گويند به اين ترتيب كليت و تماميت غشا حفظ مي شود، جلوي مخلوط شدن غشاها با يكديگر گرفته مي شود و انرژي به وسيله قطرات كوچك روغن ذخيره مي شود. با بالا رفتن نگراني هاي جهاني درباره ذخاير آب و تغييرات آب وهوايي، دانشمندان دلايل بيشتري دارند تا راه هايي كه گياهان پرطاقت از طريق آنها به زندگي ادامه مي دهند را بفهمند.
براساس اين تحقيق همچنين حدس زده مي شود كه انجماد خودش مي تواند پروتئين هاي سلولي را مستقيماً، به تغيير تركيب غشا وادارد.
اين تحقيق در را به روي افراد ديگري كه اين قبيل تحقيقات را انجام مي دهند باز كرده است. افراد زيادي هستند كه سعي مي كنند دليل تحمل بعضي از گياهان مقابل سرما، شوري و خشكي را بفهمند و اين تحقيق به آنها ايده جديدي داده است.
منبع: http://www.physorg.com/news202032583.html
| < قبلی | بعدی > |
|---|
