حميده احمديان راد
احتمالاً تاكنون با افرادي كه دست يا پايشان قطع شده و از حس خارش يا درد و ... در عضو از دست رفته شان شكايت مي كنند مواجه شده ايد. اين افراد با اين كه ديگر عضوشان سرجايش نيست ولي با حس هايي در آن مواجه مي شوند. گويي كه هنوز روح در عضو قطع شده وجود دارد. درحالي كه همه اينها تصورات است.
اين حس ها اغلب دردناك هستند و دانشمندان هم هميشه در جست وجوي راه هايي بوده و هستند كه به تسكين درد در عضور قطع شده كمك كنند. يك راه معالجه جديد بر استفاده از آينه بنا شده تا به فرد قطع عضو شده «حقه بصري» بزند. مبناي اين روش معالجه هم اين است كه اگر يك فرد قطع عضو شده بتواند بدنش را به شكل ديگري ببيند، مغزش ممكن است ارسال پيام هاي درد را متوقف كند.
وي. اس. راماچاندران عصب شناس و مدير مركز مغز و ادراك دانشگاه سن ديگوي آمريكا ابداع كننده اين روش معالجه جديد است. او در تحقيقش نشان داده كه درد خيالي را با كمك يك آينه مي توان كاهش داد. به اين ترتيب كه مي توان آينه را طوري قرار داد كه موقعي كه فردي با دست يا پاي قطع شده به آن نگاه مي كند مانند اين باشد كه هر دو دست يا هر دو پايش را دارد. به اين ترتيب به عنوان مثال هنگامي كه اين فرد مشت دست سالمش را باز و بسته مي كند در اين آينه مي بيند كه مشت هر دو دستش را باز و بسته مي كند. در همان زمان به مغز او هم اين پيام مي رسد كه او هر دو مشتش را باز و بسته مي كند. يعني مشت دست قطع شده هم باز و بسته مي شود. در اين شرايط فرد درد كمتري احساس مي كند.
اما در آخرين تحقيقي كه دانشمندان عصب شناس انجام داده اند نتايج باز هم جالب تري به دست آمده است. به اين ترتيب كه مي توان به مغز افراد قطع عضو شده آموزش داد تا اعضاي از دست رفته شان را تا حد ممكن به همان شكلي كه وقتي وجود داشته كار مي كرده، حركت دهند. به عنوان مثال فرد مي تواند مچ دست قطع شده را خم كند و يا آن دست را حول يك دايره كامل بچرخاند.
هفت نفر از كساني كه دستشان قطع شده بود در اين آزمايش شركت كردند و بعد از آموزش هاي گسترده مغزي چهار نفر از آنها به نتايج خوبي رسيدند.
يكي از دانشمندان عصب شناسي كه در زمينه مغز و دستگاه عصبي در انستيتوي كاروليستاي استكهلم سوئدكار مي كند و در اين تحقيق شركت داشته مي گويد:«صرف نظر از اين كه اين كه فردي عضوش را از دست داده باشد يا نه، آموختن انجام حركات ناممكن فقط با فكر كردن درباره انجام آن خيلي هيجان انگيز است».
هرچند كه به خودي خود نتايج اين مطالعه درباره افراد قطع عضو شده جالب است، اما جالب تر آن است كه مي تواند به افراد ديگري كه آشفتگي هاي مغزي ديگري دارند نيز كمك كند.
به عنوان مثال فردي با بيماري بي اشتهايي عصبي كه به طور كامل اشتهايش را از دست مي دهد يا به طوركلي دست از خوردن مي كشد ممكن است با نتايج مرگباري مواجه شود. افرادي كه دچار بي اشتهايي عصبي هستند، معمولاً تصوير آشفته اي از خود در ذهن دارند و اغلب هم به شدت اين تصور منفي است. بنابراين وقتي شخصي كه دچار قطعي عضو شده مي تواند كار غيرممكني را انجام دهد، فردي با بي اشتهايي عصبي هم مي تواند با تمركز روي يك تغيير در بدنش تصورش را از خودش تغيير دهد.
منبع: http://www.sciencenewsforkids.org/articles/20091118/Note3.asp
| < قبلی | بعدی > |
|---|
