هنوز برخي 23 فروردين 1340 (12 آوريل 1961)، روزي كه اولين انسان به فضا رفت را به خاطر دارند. در آن زمان حس مشترك هيجان و ترس ناشي از كشف جهاني اسرارآميز ساكنان زمين را دربرگرفت.
حالا پس از گذشت 50 سال از زمان سفر يوري گاگارين به فضا تخيلات بشر به حقيقت نپيوسته و سفر انسان به دنياي خارج از زمين به آن سادگي كه داستان ها و فيلم هاي علمي – تخيلي ترسيم مي كنند انجام نمي شود. اكتشافات فضايي كاهش يافته و سفر انسان به فضا به سفرهاي پرخرج در نزديكي زمين منحصر شده، به طوري كه جز دو ميلياردر هيج فرد عادي ديگري نتوانسته راهي اين سفرها شود. ماه و ساير سيارات در جست وجوي عناصر كمياب حفاري نشده اند و به استثناي ماهواره هاي ارتباطي هيچ صنعت ديگري مرتبط با فضا ايجاد نشده است. پرفسور لارنس مكسول كراس از نظريه پردازان علم فيزيك با اشاره به اين موارد راه شكستن اين بن بست را روي آوردن به تفكرات خلاق مي داند. از جمله ايده هايي كه خود او مطرح مي كند خطر كردن و فرستادن انسان ها به سفري يك طرفه و بي بازگشت به مريخ است تا در هزينه نقل و انتقالات مداوم صرفه جويي شود...........
حميده احمديان راد
هنوز برخي 23 فروردين 1340 (12 آوريل 1961)، روزي كه اولين انسان به فضا رفت را به خاطر دارند. در آن زمان حس مشترك هيجان و ترس ناشي از كشف جهاني اسرارآميز ساكنان زمين را دربرگرفت.
حالا پس از گذشت 50 سال از زمان سفر يوري گاگارين به فضا تخيلات بشر به حقيقت نپيوسته و سفر انسان به دنياي خارج از زمين به آن سادگي كه داستان ها و فيلم هاي علمي – تخيلي ترسيم مي كنند انجام نمي شود. اكتشافات فضايي كاهش يافته و سفر انسان به فضا به سفرهاي پرخرج در نزديكي زمين منحصر شده، به طوري كه جز دو ميلياردر هيج فرد عادي ديگري نتوانسته راهي اين سفرها شود. ماه و ساير سيارات در جست وجوي عناصر كمياب حفاري نشده اند و به استثناي ماهواره هاي ارتباطي هيچ صنعت ديگري مرتبط با فضا ايجاد نشده است. پرفسور لارنس مكسول كراس از نظريه پردازان علم فيزيك با اشاره به اين موارد راه شكستن اين بن بست را روي آوردن به تفكرات خلاق مي داند. از جمله ايده هايي كه خود او مطرح مي كند خطر كردن و فرستادن انسان ها به سفري يك طرفه و بي بازگشت به مريخ است تا در هزينه نقل و انتقالات مداوم صرفه جويي شود.
به گفته وي پاسخ اين پرسش كه چرا آرزوي سفر بدون محدوديت به فضا و دستيابي به گستره اي از امكانات جديد براي انسان به حقيقت نمي پيوندد نسبتاً ساده است. سفر فضايي گران و براي انسان خطرناك است و تقريباً هيچ توجيه علمي اي براي آن وجود ندارد. زنده نگداشتن انسان ها در طول سفر فضايي هزينه هايي باورنكردني دارد. به اين ترتيب نسلي كه در 50 سال پيش سفر يوري گاگارين را از نزديك لمس كرد آرزوهاي كودكي خود را دست نيافتني مي بيند.
اما در مقابل پيشرفت هاي زيادي در سفرهاي فضايي بدون حضور انسان به دست آمده. روبات ها به مكان هايي مي روند كه انسان ها هرگز نمي توانند در آنها زنده بمانند و ابزارهايي مورد استفاده قرار مي گيرد كه ظرفيت خيلي بيشتري نسبت به حواس انساني دارند. استفاده از اين امكانات حتي در مقايسه با فرستادن انسان به مدار زمين هم هزينه خيلي كمتري دارد. هزينه فرستادن اولين مريخ نوردها به مريخ با هزينه ساخت يك فيلم درباره فرستادن بروس ويليس به مريخ برابري مي كند. تلسكوپ فضايي هابل، شايد مهم ترين و گران ترين وسيله بدون سرنشيني است كه تاكنون به فضاي دوردست فرستاده شده. در كنار آن فناوري روباتي هم در حال پيشرفت است.
به گفته مكسول در اين شرايط فرستادن انسان ها به فضا كاملاً بي معني است. بنابراين شايد لازم باشد پايگاه هايي فرا زميني ايجاد كنيم. وي مي گويد:«روانه شدن انسان به سوي فضا براي ماجراجويي و حتي سكونت يك هدف مشروع است كه البته با بحراني كنوني بدهي ها و بيكاري دست يافتن به آن آسان نيست. ما به ايده هاي جديد نياز داريم.»
حضور دايمي در مريخ ده ها ميليارد دلار هزينه دارد. چنين مأموريتي در حال حاضر غيرقابل تصور است. مگر اين كه دوباره درباره آن فكر كنيم. من پيشنهاد مي كنم فضانوردان طي يك مأموريت يك طرفه به مريخ بروند و هزينه زنده نگهداشتن آنها بر روي اين سياره تأمين شود. (برای مشاهده انتقاداتی که بر این پیشنهاد وارد است به مطلب آیا حالا زمان خوبی برای سکونت انسان بر روی مریخ است مراجعه کنید.)
منبع: http://www.scientificamerican.com/article.cfm?id=rethinking-the-dream
| < قبلی | بعدی > |
|---|
