 ستاره هاي دنباله داري كه از نزديك خورشيد عبور مي كنند از دو گروه از ستاره هاي دنباله دار مي آيند. دسته ای از يك كمربند به شكل ديسك می آیند كه شامل ستاره هاي دنباله داري ست كه در كمتر از 200 سال به دور خورشيد مي گردند. كمربند كيپر فراتر از مدار پلوتون است. گروه ديگر از ابر اورت می آیند كه بسيار دورتر از مدار پلوتون است و ستاره هاي دنباله داري كه مدت طولاني تري طول مي كشد تا مدارشان را كامل كنند را شامل مي شود | ابر اورت ابر جوي بسيار ضخيمي ست كه دور منظومه شمسی ما را احاطه كرده است. اين ابر در فاصله 30 تريليون كيلومتري (18 تريليون مايلي) از خورشید قرار دارد. فرض وجود اين ابر براي اولين بار در سال 1950توسط ستاره شناس آلماني جان آئورت مطرح شد. فاصله بسيار دور ابر اورت باعث شده دانشمندان فكر كنند اين ابر درحاشيه منظومه شمسي قرار دارد. جايي كه مدارهاي فيزيكي مربوط به خورشيد و تأثير جاذبه اي خورشيد پايان مي يابد. ابر اورت از ميلياردها جسم يخي تشكيل شده كه همه در مدار حرکت می کنند. عبور اتفاقي ستاره ها مدار يكي از اين اجسام را به هم مي ريزد و باعث مي شود كه به عنوان يك شهاب سنگ با دوره بلند به منظومه شمسي داخلي بيايد.
| |
شهاب سنگ هاي با دوره بلند فقط يك بار در منظومه شمسي ديده مي شوند. برعكس شهاب سنگ هاي با دوره كوتاه كه از منطقه اي فراتر از نپتون و پلوتون به نام كمربند كيپر مي آيند) اين كمربند نسبت به ابر اورت خيلي به ما نزديك تراست) كمتر از 200 سال طول مي كشد كه دور خورشيد بگردند. شهاب سنگ هاي با دور كوتاه در امتداد همان صفحه مداري كه اكثر سياره ها در آن مي گردند سفر مي كنند. اشياء داخل ابر اورت گاهي ده ها ميليون كيلومتر از هم فاصله دارند. جاذبه خورشيد نسبت به آنها كم است, بنابراين خيلي ضعيف به سمت خورشيد كشيده مي شوند. به خاطر همين اگر ستاره اي از كنارشان عبور كند يا نيروهاي ديگري بر آنها وارد شود آماده اند كه به منظومه شمسي داخلي بيايند و يا به فضاي سبك خارج از منظومه شمسي بروند. اين موضوع مخصوصاً درباره اجسامي كه در حاشيه خارجي تر ابر هستند بيشتر صادق است. | ||
| لبه خارجي تر ابر اورت ممكن است 1000 برابر دورتر از مدار پلوتون باشد | نيروهاي بين مولكولي در داخل خود ابر هم مدارهاي اجسام را تحت تأثير قرار مي دهد. يك ابر مولكولي بسيار بزرگ حتي از خورشيد هم جرم بيشتري دارد. اين ابر اندوخته اي از هيدروژن سرد دارد و محل تولد ستارگان و منظومه هاي شمسي است. اين اجرام تقريباً هر 300 تا 500 سال به ندرت به هم برخورد مي كنند. اما موقعي كه به هم برخورد مي كنند مي توانند در داخل ابر اورت دوباره توزيع شوند. جرم تمام شهاب سنگ هاي داخل ابر اورت 40 برابر جرم زمين تخمين زده مي شود. مكان هاي قرار گيري اين شهاب سنگ ها و فاصله شان از خورشيد با هم فرق دارد و همين علت تفاوت شيميايي تركيبات اين شهاب سنگ ها را توضيح مي دهد. | |
| < قبلی | بعدی > |
|---|
