به نظر بيشتر ما، آب و هواي زمین در جايي بالاي ابرها پايان مي يابد و 93 ميليون مايل يا 150 ميليون كيلومتر از فضاي بين زمين ما و ستاره اي كه مي بينيمش، يعني خورشید، فضاي سياه خالي يا به عبارتي خلأ است. اما آيا واقعاً اينطور است؟ | بادهاي خورشيدي روي مگنتوسفر زمين تأثير مي گذارند |
آب وهواي فضا
با چشم غيرمسلح فضا به نظر تهي، تاريك و بسيار عظيم است و خورشيد يك كره نوراني ساكن و بدون جنبش است. اما در حقيقت، فضا خالي نيست. چون كه ما در جو خورشيدي پويا و پرجنب و جوش زندگي مي كنيم. با پيدايش امواج راديويي، رم (RAM) رايانه و موشك در قرن بيستم، دانشمندان فهميدند كه آب و هواي زمين هزارها مايل به سوي فضا گسترده شده و خورشيد خيلي بيشتر از تنها نور روز را براي ما به ارمغان مي آورد. بر اساس مشاهداتي كه در فضا و روي زمين صورت گرفته، حالا فيزيكدان ها قلمروي غيرقابل مشاهده اي را در فضا مطالعه مي كنند كه به همان متغيري آب و هواي زمين و توفاني تر از قله يك كوه است. آنها اين را علم"فضازمين" ( (geospace-فضاي زمين- مي نامند. منظومه شمسی ما همان بادهاي كيهاني، ابرها، توفان ها و توفندها را دارد كه دانشمندان آن را آب وهواي فضا مي نامند. مانند آب وهواي زمين، آب و هواي فضا هم مي تواند آرام يا وحشي باشد.
-آنچه كه بين زمين و خورشيد است تنها فضاي خالي نيست. زمين واقعاً در داخل جو خورشيد است و واقعاً در مقابل تشعشع و آب و هواي فضا آسيب پذير است.
-سيستم زمين ما به خورشيد وابسته است. هوا، آب، خشكي و زندگي ما همه به وسيله خورشيد تحت تأثير قرار مي گيرند.
| < قبلی | بعدی > |
|---|
