حمیده احمدیان راد
ماهواره هاي طبيعي (قمرها) اشيايي هستند كه دور يك سياره يا سيارك مي چرخند يا حركت مي كنند. سيارك توده اي سنگي است كه دور خورشيد حركت مي كند. به ماهواره ها ماه هم مي گويند. همه سیارات به جز عطارد و ناهيد ماه دارند. مشتري، زحل، اورانوس و نپتون ماه هاي خيلي زيادي دارند. دست كم يك سيارك به نام آيدا هم يك ماه دارد.
ماهواره ها اندازه هاي خيلي متفاوتي دارند. كوچك ترين ماهواره شناخته شده، ماه سيارك آيدا است كه دكتيل Dactyl نام دارد. بزرگ ترين ماه متعلق به مشتري است و گانيمد نام دارد.
ماهواره ها بسته به فاصله شان از خورشيد مواد تشكيل دهنده متفاوتي دارند. نزديك ترين ماهواره ها به خورشيد از نوعي سنگ به نام سيليكات تشكيل شده اند. اين همان ماده اي است كه بيشتر پوسته زمين را تشكيل مي دهد. ماهواره هاي ديگر از سيليكات و يخ تشكيل شده اند. معمولاً هرچه ماهواره اي از خورشيد دورتر باشد، يخ بيشتري دارد. بيشتر يخ روي ماهواره ها يخ آب است. مثل يخي كه ما روي زمين مي بينيم.
يك هنرمند اين چشم انداز از "اروپا" را آن گونه که از مشتري به نظر مي آيد كشيده است. اروپا يكي از ماهواره هاي بزرگ مشتري است. ماه ديگر بين مشتري و اروپا حركت مي كند. تصوير از الكس ابل Alex Ebel
به نظر می رسد که بسیاری از ماهواره ها سطحی ناصاف و پر از گودال و یا چاله های بزرگ کاسه شکل داشته باشند. بعضی از ماهواره ها در مقایسه با زمان تشکیلشان تغییرات زیادی کرده اند. سطح این ماهواره ها شکل های زیادی (مثل آتش فشان های طبیعی) دارد.
ماهواره ها چگونه تشکیل شده اند؟
بسیاری از دانشمندان عقیده دارند که ماهواره ها تقریباً همان زمانی که سیارات تشکیل شدند، به وجود آمدند و به همان شکل سیارات هم تشکیل شدند. طبق این تئوری تقریباً پنج میلیارد سال پیش، ابری عظیم از گاز و گرد و غبار که به آهستگی در فضا در حال چرخش بوده وجود داشته. ذراتی از این گرد و غبار با همدیگر برخورد کردند و قطعات کوچکی را تشکیل دادند. بعد این قطعات به همدیگر برخورد کردند و اشیای بزرگی را تشکیل دادند. هنگامی که اندازه این اشیا رشد کرد، جاذبه آنها هم زیاد شد. جاذبه یک نیروی طبیعی است که اشیا را به طرف همدیگر می کشد. هنگامی که شیئی حدود شش مایل (ده کیلومتر) طول پیدا می کند، به اندازه کافی نیروی جاذبه پیدا می کند تا اشیای دیگر را به طرف خودش بکشد. هنگامی که شیئی بزرگ تر می شود، جاذبه اش افزایش می یابد به طوری که همه مواد اطرافش را به طرف خودش می کشد.
دانشمندان چگونه ماهواره ها را مطالعه می کنند؟
دانشمندان از تلسکوپ و فضاپیما استفاده می کنند تا درباره ماهواره ها و سیارات مطالعه کنند. مأموریت های فضایی بهترین اطلاعات را درباره ماهواره ها تهیه می کند. فضاپیما نزدیک همه سیارات حرکت می کند. انسان تنها روی یکی از ماهواره ها، یعنی ماه زمین، قدم گذاشته است.
ماهواره مشتری، یو Io، آتش فشان های فعالی دارد. آتش فشان ها سولفور و مواد معدنی دیگر را به بیرون پرتاب می کنند که این امر رنگ زردی به یو داده است
بیشتر مطالعات درباره ماهواره ها از طریق تلسکوپ ها و از سطح زمین انجام می گیرد.
بقیه ماهواره ها با فرستادن ماهواره های مصنوعی ساخته دست بشر که اطراف زمین حرکت می کنند، یا از طریق فضاپیماهایی که به سوی آنها فرستاده می شود مطالعه می شوند.
دانشمندان نوری که به وسیله تلسکوپ ها جمع آوری می شود را به دو روش مورد استفاده قرار می دهند. یک راه این است که از طریق نوری که از تلسکوپ ها جمع آوری می شود تصویر ایجاد می شود. سپس دانشمندان تصاویر را مطالعه می کنند. روش دیگر اسپکتروسکوپی نامیده می شود. در این روش دانشمندان نوری که از یک ماهواره منعکس می شود را مطالعه می کنند و می توانند عناصر شیمیایی ماهواره را مشخص کنند و بفهمند که از چه ساخته شده است.
| < قبلی | بعدی > |
|---|
