حميده احمديان راد
مدتي است كه دانشگاه رايس آمريكا، مركزي به نام «مركز كربن سبز» ايجاد كرده. هدف از ايجاد اين مركز اين است كه نحوه استفاده از فوايد حاصل از نفت، گاز، ذغال سنگ، باد، خورشيد، توده هاي زيستي و ساير منابع انرژي را به نحوي ساماندهي كند كه نه تنها به تضمين تأمين انرژي زمين كمك كند، بلكه وسيله اي فراهم كند تا دي اكسيد كربن به صورت محصولات مفيد بازيافت شود.
سايت اين مركز در تعريف كربن سبز مي نويسد:«كربن سبز توصيفي از منابع سوختي اي است كه منابع انرژي با پايه كربن را با روشي سازگار با محيط زيست، اجتماع و اقتصاد مورد استفاده قرار مي دهند.» اين سايت مي نويسد كه چالش هاي واقعي با هيدروكربن هاي متعارف و غيرمتعارف با خود سوخت ها نيست. بلكه در طريق جمع آوري، توزيع و نحوه استفاده (احتراق) از آنها نهفته است. همچنين از مواد نفتي فراتر مي رود و ظهور منابع سوختي بيولوژيكي با پايه كربن را پيش بيني مي كند.
پيگيري موضوع كربن سبز به جوامع اين امكان را مي دهد تا به تدريج از احتراق سوخت فسيلي دور شوند و در همان حال در آينده نزديك از اين منابع براي توليد هيدروژن استفاده كنند و براي تبديل دي اكسيد كربن به كالاهاي مفيد سرمايه گذاري انجام شود.
اخيراً مركز كربن سبز نتيجه تحقيقاتش را در نشريه نيچر متريالز منتشر كرده است. در اين تحقيق آمده است،انسان ها چه به نقششان در تغييرات آب و هوايي باور داشته باشند و چه باور نداشته باشند، با هر تن دي اكسيد كربني كه در جو رها مي كنند يك منبع بالقوه باارزش را دور مي ريزند. جيمز تور استاد مهندسي مكانيك دانشگاه رايس به اين نشريه مي گويد:«با وجود اين كه كربن در بحث گرم شدن زمين عنصري شرور شناخته مي شود، اما واقعيت اين است كه مزايايي هم دارد. اما شرط استفاده از اين مزايا اين است كه بياموزيم چگونه از اين عنصر به خوبي استفاده كنيم.»
وي مي افزايد:«نكته كليدي اين است كه دي اكسيد كربن را به مواد مفيدي تبديل كنيم تا بيش از اين به هدر نرود. تور مي گويد:«ما لازم است با شركت هايي كه در زمينه نفت، گاز طبيعي و ذغال سنگ فعاليت مي كنند شريك شويم تا كربن را به منبع سودمندي تبديل كنيم.»
بيشتر انرژي جهان از سوخت هاي فسيلي به دست مي آيد. حتي در كشوري نظير آمريكا هم 85 درصد انرژي از سوخت هاي فسيلي تأمين مي شود. وقتي صحبت از كربن به ميان مي آيد تنها تبعات زيست محيطي آن به ياد همه مي آيد. اين در حالي است كه به گفته كارشناسان اين مركز، كربن مي تواند در گذار به انرژي تجديدپذير در اقتصاد آينده به ما كمك كند.
مؤلفان اين تحقيق مي نويسند كه اگر بتوانيم فرايند كاتيليستي كارايي را به وجود آوريم، تبديل دي اكسيد كربن بر پايه آب به متانول، فرمالدئيد يا مولكول هاي كوچك ديگر «پيشرفت علمي فوق العاده اي براي بشريت خواهد بود.»
تور مي گويد:«ما براي توليد بسياري از محصولات از جمله مواد پلاستيكي و فيبرها و مواد ساختماني به نفت، براي توليد بسياري از تركيبات شيميايي به ذغال سنگ و براي تأمين انرژي مورد نيازمان دست كم تا قرن بعد هم به گاز طبيعي نياز داريم. در كنار اينها براي توليد هيدروژن نيز به اين سوخت ها نياز داريم.»
فناوري هاي كربن سبز لزوماً به دنبال «كربن خنثي» يا «كربن صفر» نيستند، اما آنها در مجموع بار كربن را كاهش مي دهند.
محققان دانشگاه رايس از گسترش سريع انرژي بادي و خورشيدي صحبت مي كنند و توسعه اقتصادي با انرژي پايه هيدروژن را در جهان پيش بيني مي كنند. اما تصريح مي كنند كه اين امر با تأمين نيازهاي دايمي و طولاني مدت ما از انرژي هاي با پايه كربن تضادي ندارد. آنها پيشنهاد مي كنند كه دي اكسيد كربن جدا شده از هيدروژن از طريق اصلاح بخار متان مي تواند بلافاصله به عنوان خوراك اوليه براي مواد شيميايي به كار گرفته شود و يا به طور موقت در چاه هاي نفت كه مي توانند مقادير زيادي دي اكسيد كربن را نگه دارند توقيف شود. كربن فشرده و مايع را حتي مي توان براي افزايش بازيابي نفت و گاز جايگزين منابع باارزش ديگري مثل آب كرد.
گرفتن دي اكسيد كربن و پمپ آن به زيرزمين هزينه زيادي مي برد و مي تواند مزاياي جداسازي را خنثي كند. اما انرژي باد و انرژي خورشيدي مي تواند جايگزين ديگ هاي بخار با سوخت ذغال سنگ شود تا دي اكسيد كربن را فشرده كند و نقل و انتقال دهد.
آنها همچنين مي نويسند كه يك بازار بالقوه براي دي اكسيد كربن در خشكشويي است. جايي كه مي توان آن را جايگزين كلروكربن هاي مضر كرد و به عنوان يك سردكن جانشين موادي 1000 برابر قوي تر از گازهاي گلخانه اي نمود.
منابع: http://greencarbon.rice.edu/FAQ.html
http://www.sciencedaily.com/releases/2010/10/101022160302.htm
| بعدی > |
|---|
