مقالات مرتبط:
بزرگ ترين سياره:
مشتری است. همه سيارات منظومه شمسی را مي توان داخل مشتري جا داد.
كوچك ترين سياره:
پلوتون است. اين سياره حتي از بسياري از ماه هاي سياره ها از جمله ماه زمین كوچك تر است.
نزديك ترين سياره از نظر اندازه به زمين:
زهره یا ناهید حدود 95 درصد قطر زمین و 82 درصد جرم زمين را دارد.
سياره اي كه به نظر مي رسد سنگين ترين سياره است:
مشتري ست. يك فرد 100 پوندي وزنش روي مشتري 254 پوند مي شود.
سياره اي كه به نظر مي رسد از همه سبك تر است:
پلوتون است. يك فرد 100 پوندي وزنش در پلوتون نه پوند مي شود.
روي عطارد و مریخ وزن يك فرد 100 پوندي فقط 38 پوند است.
سياره اي كه نزديك تر به زمين دور خورشيد مي گردد:
زهره يا ناهيد است كه تقريباً وقتي خيلي به زمين نزديك مي شود 38 ميليون كيلومتر از آن فاصله دارد.
سياره اي كه بلند ترين سال را دارد:
پلوتون است. يك سال روي پلوتون معادل 5/248 سال زميني است.
سياره اي كه كوتاه ترين سال را دارد:
زهره يا ناهيد است. طول مدت يك سال روي ناهيد فقط 88 روز از يك سال زميني ست.
سياره اي كه بلندترين روز را دارد:
ناهيد است. يك روز در ناهيد 243 روز زميني ست (يك روز ناهيد بلندتر از يك سال آن است. يك سال روي ناهيد فقط 7/224 روز زمين است).
سياره اي با كوتاه ترين روز:
مشتري ست. يك روز در مشتري 8/9 ساعت زمين است. موقعي كه شما از زمين به مشتري نگاه مي كنيد، مي توانيد بخشي از تغيير شكل آن را ببينيد.
متراكم ترين سياره:
زمين است.
سياره اي با كمترين تراكم يا چگالي:
زحل است كه اگر به اندازه كافي آب پيدا شود مي تواند رويش شناور شود.
بزرگ ترين ماه:
گانيمد يكي از ماه هاي مشتري است. اين ماه 5262 كيلومتر(3280 مايل) قطر دارد. يعني بزرگ تر از سياره هاي پلوتون و عطارد است و يك سوم زمين قطر دارد.
دو ماه تنها كه جو دارند:
تيتان يكی از ماه های زحل و تريتون يكی از ماه های نپتون هستند.
 ماه تریتون، بزرگ ترین ماه نپتون |  ماه تیتان، یکی از ماه های زحل
|
بزرگ ترين توفان:
نقطه قرمز بزرگ روي مشتري كه توفاني با درازاي 17000 مايل (28000 كيلومتر) و عرض 9000 مايل (14000 كيلومتر) دارد. اين توفان به قدري بزرگ است كه مي تواند دو تاي زمين را بپيمايد.
سريع ترين بادها:
روي سطح نپتون است. اين بادها سرعتي بيش از 1500 مايل در ساعت (250 كيلومتر در ساعت) دارند.
بزرگ ترين آتشفشان:
المپوس مانس، بزرگ ترين آتشفشان منظومه شمسي است كه هم اكنون هم خاموش است. اين آتشفشان روي مريخ قرار دارد و 17 مايل (27 كيلومتر) بلندي و بيش از 320 مايل (520 كيلومتر) عرض دارد. اين آتشفشان 200 سال پيش فوران كرد.
بزرگ ترين چاله برخوردی:
والهالاست كه بر روي كاليستو يكي از ماه هاي مشتري قرار دارد. والهالا يك قطعه درخشان است كه 600 كيلومتر عرض دارد و حلقه هايي دارد كه تا تقريباً سه هزار كيلومتر در خارج آن ادامه پيدا كرده اند.
گرم ترين سياره:
زهره يا ناهيد است كه دمايش به 480 درجه سانتي گراد مي رسد.
سردترين سياره:
پلوتون است كه دمايش به 238- درجه سانتي گراد مي رسد.
سردترين شيء اندازه گرفته شده:
تريتون است كه ماه سياره نپتون است.
صاف ترين شيء:
اروپا يكي از ماه هاي مشتري صاف ترين شيء در منظومه شمسي ست.
غير عادي ترين مدار:
متعلق به نريید يك ماه سياره نپتون است.
شيب دارترين مدار از نقطه تلاقي:
پلوتون كه شيب مدارش 15/17درجه از نقطه تلاقي است.
پهن ترين سياره:
زحل پهن ترين سياره در منظومه شمسي ست. تفاوت بين خط استوايش و قطر قطبش تقريباً ده درصد است.
دورترين سياره از خورشيد:
معمولاً پلوتون دورترين سياره از خورشيد است. اما بعضي وقت ها (در طول يك دوره 20 ساله درهر 248 سال زميني) نپتون دورترين سياره مي شود.
نکاتی درباره سیارات
تقريباً همه سیارات و بعضي از ماه ها جو دارند. جو زمين اصولاً از نيتروژن و اكسيژن تشكيل شده است. ناهيد يك جو ضخيم از دي اكسيد كربن دارد كه رد پاهايي از گازهان سمي مثل دي اكسيد سولفور هم در آن به چشم مي خورد. جو دي اكسيد كربني مريخ به شدت باريك است. جو مشتري ، زحل، اورانوس و نپتون در درجه اول از هيدروژن و هليوم تشكيل شده است. موقعي كه پلوتون به خورشيد نزديك مي شود جوش باريك مي شود ولي وقتي به مناطق بيروني مدارش مي رسد جوش يخ مي زند و به سطح سياره مي رسد. در اين وضعيت پلوتون مثل يك شهاب سنگ مي شود.
در منظومه شمسي ما 156 قمر طبيعي (ماه) شناخته شده وجود دارد كه در مدارهايي دور سيارات مي گردند. بعضي از اين ماه ها جو دارند مثل تيتان, ماه سياره زحل. بعضي حوزه هاي مغناطيسي دارند مثل گانيمد (Ganymede) كه ماه مشتري ست. يو (Io ) ماه مشتري از نظر آتشفشاني فعال ترين بدنه را در منظومه شمسي دارد. ممكن است يك اقيانوس زير پوسته منجمد شده اروپا (europa) يكي از ماه هاي مشتري وجود داشته باشد. چون تصاوير، حركت صفحات پوسته اي يخي گانيمد ماه ديگر مشتري را از نظر تاريخي نشان مي دهد. بعضي از ماه هاي سياره اي ممكن است در واقع خرده سياره هايي باشند كه درجاذبه يك سياره گرفتار شده باشند.
از سال 1610 تا سال 1977 همه فكر مي كردند كه زحل تنها سياره اي ست كه حلقه دارد. اما حالا مي دانيم كه مشتري، اورانوس و نپتون هم سيستم هاي حلقه اي دارند. اگرچه مال زحل از دور از همه بزرگ تر به نظر مي رسد. اندازه اشياء موجود در اين سيستم هاي حلقه اي از اندازه گرد و غبار تا تخته سنگ هايي به بزرگي يك خودرو هستند.
بيشتر سياره ها حوزه هاي مغناطيسي دارند كه به داخل فضا گسترش پيدا كرده است و جو مغناطيسي دور هر سياره را تشكيل داده است. اين جو مغناطيسي با سياره مي چرخد و تمام اشيايي را كه جارو كرده است هم با آن مي چرخد. خورشيد يك جو مغناطيسي دارد كه تمام منظومه شمسي را احاطه كرده است.
مقالات مرتبط:
| < قبلی | بعدی > |
|---|
