مقالات مرتبط:
ستاره های دنباله دار کجا هستند؟
ستاره هاي دنباله دار هم مدار دارند. بر اين اساس ستاره هاي دنباله دار به دو دسته تقسيم مي شوند:
ستاره هاي دنباله داري كه مدت كوتاه تري طول مي كشد كه به دور خورشيد بگردند: (ستاره هاي دنباله داري با دوره گردش زير 200 سال) ستاره هاي دنباله داري كه مدت كوتاه تري طول مي كشد كه به دور خورشيد بگردند, به عنوان مثال ستاره دنباله دار هالی از دسته اي از اشياء به نام كمربند كيپر مي آيند كه فراتر از مدار پلوتون قرار دارد. كشش جاذبه اي سياراتي كه در بخش خارجي تر منظومه شمسی هستند، مي تواند اشياء را به خارج از كمربند كيپر و به سوي منظومه شمسي داخلي تر پرتاب كند. به اين ترتيب اين اشياء ستاره های دنباله دار فعالي مي شوند.
ستاره هاي دنباله داري كه مدت بيشتري طول مي كشد تا به دورخورشيد بگردند: (ستاره هاي دنباله داري با دوره گردش 200 سال به بالا تا 30 ميليون سال)، از ابر آئورت مي آيند. اين ابر مجموعه اي از اجسام يخي ست و حدود 1000 برابر فاصله مدار پلوتون تا خورشيد از خورشيد فاصله دارد. واكنش هاي جاذبه اي كه در اثر عبور ستارگان رخ مي دهد مي تواند باعث شود كه اجسام يخي موجود در ابر آئورت به منظومه شمسي داخلي تر وارد شوند و ستاره هاي دنباله دار فعالي شوند.
ستاره هاي دنباله دار هر زماني كه به منظومه شمسي داخلي وارد مي شوند, يخ و گرد وغبارشان را از دست مي دهند و پشت راه هاي پر از گرد و غبار و مواد زايد فضا باقي مي مانند. موقعي كه زمین از ميان يكي از اين راه ها عبور مي كند اين مواد دور ريز به شهاب سنگ تبديل مي شوند كه پس از ورود به جو زمين مي سوزند. بعضي از ستاره هاي دنباله دار در منظومه شمسي داخلي همه يخ هايشان را از دست مي دهند، متلاشي مي شوند و به ابرهايي از گرد و غبار تبديل مي شوند يا به شكل نازك و شكننده در مي آيند. يعني اشياء غير فعالي مثل سيارك ها مي شوند.
مدارهاي بلند و بيضي شكل ستاره هاي دنباله دار مي تواند مدارهاي تقريباً گرد سیارات را قطع كند. در نتيجه بعضي وقت ها ستاره هاي دنباله دار با سيارات و ماه هايي كه دورشان مي گردند تصادف مي كنند. خيلي از چاله هاي سيارات وساير اجرام منظومه شمسي مثل ماه ها به خاطر تصادف با ستاره هاي دنباله دار به وجود آمده اند.
مقالات مرتبط:
ستاره های دنباله دار کجا هستند؟
| < قبلی | بعدی > |
|---|
