مقالات مرتبط:
ستاره های دنباله دار کجا هستند؟
ستاره دنباله دار هالی: ستاره دنباله دار هالي را اولين بار ستاره شناسان چيني در بيش از دوهزار سال پيش مشاهده كردند. دانشمندان با مطالعه درباره ستاره دنباله دار هالي, وقتي در سال 1986 از نزديك زمين عبور مي كرد، بيشتر درباره ستاره های دنباله دار آموخته اند. پنج فضاپيما تا كنون به سمت هالي پرواز كرده اطلاعاتي درباره ظاهر آن و تركيب شيمياييش جمع آوري كرده اند. چندين فضاپیما هم به قدر كافي به هالي نزديك شده اند تا درباره هسته آن كه به طور طبيعي در كوما پنهان شده مطالعه كنند.
ستاره دنباله داربارلي: ستاره دنباله دار ديگري كه به وسيله دوربين هاي فضاپيما ديده شده ستاره دنباله دار بارلي ست. در طول يك پرواز در سال 2001 فضاپيماي "اسپيس ديپ يك" (Space Deep1) مشخص كرد كه اين ستاره دنباله دار هسته اي به اندازه نصف هسته ستاره هالي دارد. هسته اين ستاره دنباله دار شكل سيب زميني داشت و سطح آن سياه تاريك بود. مثل ستاره دنباله دار هالي، "بارلي" فقط گاز را از مناطق كوچكي آزاد مي كرد. اين مناطق سوراخ هايي در پوسته هستند كه يخ را آشكار مي كنند و در معرض نور خورشيد قرار مي دهند. (Borrelly)
 یکی از محل برخوردهای SL-9 روی مشتری در سال 1994 عکس به وسیله تلسکوپ فضایی هابل گرفته شده | ستاره دنباله دار شوميكري-لوي نه: در سال 1994 ستاره شناساني به نام هاي "ايگن و كارولين شوميكر" و "ديويد اچ لوي" ستاره دنباله داري را كه به نام خودشان شوميكري-لوي نه (Shoemaker-Levy9) نامگذاري شد را مشاهده كردند. تعدادي از قطعات اين ستاره دنباله دار با سياره مشتری برخورد كرده بود. |
به اين شكل كه وقتي اين ستاره دنباله دار از نزديكي مشتري عبور مي كرد، نيروي جاذبه مشتري آن را خرد كرد. تكه هاي اين ستاره دنباله دار در طول شش روز در سال 1994 با مشتري تصادف مي كرد. اين برخورد باعث به وجود آمدن توپ هاي آتشيني در جو مشتري شد كه از زمین قابل مشاهده بود.
ستاره دنباله دارهيل- بوب: يكي از فعال ترين ستاره هاي دنباله داري كه در بيش از 400 سال اخيرديده شده ستاره دنباله هيل- بوب (Hale-Bob) است. اين ستاره دنباله دار به نام دو ستاره شناس آماتوري كه به طور جداگانه آن را كشف كردند نام گذاري شده. اين ستاره دنباله دار در سال 1997 به فاصله 122 ميليون مايلي يا 197 ميليون كيلومتري زمين آمد. اين فاصله براي يك ستاره دنباله دار كم نيست. با اين حال اين ستاره دنباله دار با چشم غير مسلح ديده شد. چون هسته آن به شكل غير معمولي بزرگ بود و مقدار زيادي گاز و گرد وغبار بيرون مي داد. تخمين زده مي شود كه هسته آن حدود 18 تا 25 مايل يا 30 تا 40 كيلومتر قطر داشته است. دوره چرخش اين ستاره دنباله دار 2380 سال است و بار ديگر در سال 4377 ميلادي ديده خواهد شد.
ستاره دنباله دار لينر: اين ستاره دنباله دار وقتي به خورشید نزديك شد در هم شكست. هسته يخي لينر Linear درسال 2000 هنگامي كه از نزديكي خورشيد عبور مي كرد, متلاشي شد. گرماي متراكم خورشيد بيش از نيروهاي جاذبه اش, در متلاشي كردن اين ستاره دنباله دار تأثير داشت.
مطالعه درباره ستارگان دنباله دار ديگر: درسال 2004 فضاپيماي "استارداست" از نزديك هسته ستاره دنباله دار "وايلد دو" Wild2 عبور كرد و نمونه هايي از كوماي آن را جمع كرد. همچنين در سال 2004 آژانس فضايي اروپايي، فضاپيماي "روزتا"(Rosetta) را به فضا فرستاد تا درسال 2014 به ستاره دنباله دار "چوريموف-گراسيمنكو" (Churyumov-Gerasimenko) برسد. روزتا طوري طراحي شده كه مي تواند روي هسته ستاره دنباله دار بنشيند.
مقالات مرتبط:
ستاره های دنباله دار کجا هستند؟
| < قبلی | بعدی > |
|---|
