OLBERS, HENRICH
هنريش ويلهلم ماتئوس البرس (1840-1758) ستاره شناس و فيزيكدان آلماني كه به معماي اولبرOlber (چرا آسمان در شب تاريك است يا چرا نور ستاره آسمان شب را روشن نمي كند) در 1823 پاسخ داد. او تعيين كرد كه اورانوس يك سياره است نه يك ستاره دنباله دار (1781). او ستاره دنباله دار البر را در1815، سيارك پالاس را در 1802 و وستا را در1807 كشف كرد و روشي را براي محاسبه مدارهاي ستارگان دنباله دار فرمول بندي كرد.
OORT, JAN H
جان هنريك اورت (1992-1900) ستاره شناس هلندي كه فاصله تا وسط کهکشان راه شیری را محاسبه كرد، كهكشان ما را نقشه برداري كرد، ثابت كرد كه مناطقي در اطراف مركز كهكشان مي گردند و پيشنهاد وجود ابر اورت را در دهه 1950 ارايه داد. ابر آئورت ابري از سنگ و گرد و غبار است كه منظومه شمسی ما را احاطه كرده. اين ابر ممكن است جايي باشد كه ستارگان دنباله دار با دوره بلند از آن منشأ مي گيرند. او اين نظريه را ارائه داد كه ابر اورت مسئول انقراض جمعي دوره اي موجودات در روي زمين است.
PIZZI, GIUSEPPE
جوزپه پيازي (1826-1740) ستاره شناس ايتاليايي كه اولين (و بزرگ ترين) سيارك يعني كرس (Ceres) را در 1801 كشف و نامگذاري كرد. سيارك ها اشياء سنگي بزرگي هستند كه در كمربندی بین مریخ و مشتری دور خورشيد مي گردند.
PTOLEMY
كلاديوس بطلميوس (حدود 150-87) ستاره شناس و رياضيدان يوناني كه درباره اين كه همه اجرام آسماني گرد زمين مي گردند مطالبي نوشت. نوشته هاي او عقايد مردم درباره جهان را براي بيش از چند هزار سال تحت تأثير قرار داد تا سيستم كپرنيكي (منظومه شمسي با مركزيت خورشيد) مورد قبول واقع شد.
PYTHAGORAS
فيثاغورث ساموس (475-569 پيش از ميلاد) فيلسوف، رياضيدان و ستاره شناس يوناني كه مدرسه مذهبي و فلسفي فيثاغورث را در كروتون ايتاليا پايه گذاري كرد. فيثاغورث باور داشت كه زمين كره اي در مركز جهان است. او به درستي پي برد كه ستاره صبح و ستاره غروب هر دو يك شيء هستند كه همان سياره ناهید است. فيثاغورث كشف هاي رياضي مهمي دارد: براي يك مثلث سه ضلعي قائم الزاويه مجموع مربع هاي دو ضلع كوتاه تر مساوي ست با مربع وتر مثلث (اين به قضيه فيثاغورث معروف است). همچنين اين كه مجموع زواياي يك مثلث قائم الزاويه مساوي ست با دو زاويه راست و اين كه شماره هاي غير منطقي وجود دارند. يك چاله ماه به پهناي 142 كيلومتر به نام او نامگذاري شده.
REBER, GROTE
گروت ربر (2002-1911) مهندس راديو و ستاره شناس آماتور آمريكايي كه اولين كسي بود كه كشف كارل جانسكي در مورد اين كه امواج راديويي از فضا مي آيند را دنبال كرد. ربر يك آنتن راديويي ديش انعكاسي هندسي نه متري در حياط خانه اش ساخت كه اولين راديو تلسكوپ بود كه براي ستاره شناسي مورد استفاده قرار گرفت. او در سال 1939 با استفاده از گيرنده سومش به اولين سيگنال ها (در يك فركانس 160 مگاهرتزي با حدود دو متر طول موج) پي برد. كار ربر به بسياري از پيشرفت ها در ستاره شناسي راديويي منجر شد. او اولين نقشه هاي راديويي را از آسمان تهيه كرد و نشان داد كه روشن ترين مناطق با مركز راه شيري مطابقت دارند.
ROMER, OLE
ال رمر (1710-1644) ستاره سناس دانماركي كه در 1676-1675 اولين كسي بود كه استدلال كرد كه سرعت نور محدود است. رومر اين را با مشاهده خسوف هاي ماه مشتري يو (Io) انجام داد چون فاصله مشتري از زمين در ميان سال متفاوت است. او اين نكته را گفت كه دوره مشاهده شده مدار يو حدود 20 دقيقه متفاوت است. او نتيجه گرفت كه اين تفاوت به خاطر فاصله اضافي اي ست كه نور بايد به سوي زمين سفر كند. محاسباتش سرعت نور را حدود 225000 كيلومتر در ثانيه نشان داد (البته سرعت نور در واقع يك كمي سريع تر و 299792 كيلومتر در ثانيه است).
ويلهم كنراد رونتگن (1923-1845)
دانشمند آلماني كه اشعه ايكس را در 1895 كشف كرد.
RUSSELL, HENRY N
هنري نريس راسل (1967-1873) ستاره شناس آمريكايي كه به طور مستقل از "اي. هرتزاسپرانگ" به ارتباط بين دماي ستاره (رنگ) و روشني اش پي برد و در سال 1913 نموداري طراحي كرد كه اين ارتباط را تصوير مي كرد، كه بعداً نمودار هرتزاسپرانگ-راسل ناميده شد.
REGIOMONTANUS
يوهان مولر كه به يوهان رجيومونتانوس هم شناخته مي شود (1476-1436) ستاره شناس و رياضيدان آلماني، مثلثات را مطالعه كرد، كتاب بطلميوس را از منبع يوناني ترجمه كرد. محكم بودن ترجمه او به برانداختن نظر افلاطون در مورد جهان كمك كرد (افلاطون فكر مي كرد كه زمين در مركز جهان باشد). وي در مورد مثلثات فضايي و هندسه مسطح كار كرد. مولر همچنين حركت ماه، سيارات و ستاره هاي دنباله دار را مشاهده و بررسی كرد. يك چاله ماه به قطر 108 كيلومتر به نام او نامگذاري شده.
SAGAN, CARL
كارل ساگان (1996-1934) ستاره شناس آمريكايي كه كشف كرد كه سطح ناهید به طور غير معمولي داغ و زيان آور است. سگان همچنين نشان داد كه جهان بسياري از شيميايي هاي آلي يا حيواني (با پايه كربن) را دارد و اين كه زندگي احتمالاً در ميان كيهان وجود دارد. او يك مجموعه بزرگ مردم پسند ستاره شناسي گرد آوري كرد، او همچنين در بسياري از پروازهاي ناسا دستي داشت و در حوزه زيست شناسي پيشگام بود.
SANDAGE, ALLAIN R
آلن ركس سانداژ (-1926) ستاره شناسي كه در دهه 1950 درجه گسترش جهان را اندازه گيري كرد. وي محاسبه كرد كه عدد ثابت هابل (H) بايد 50 كيلومتر در ثانيه باشد. از اين سانداژ سن جهان (T) را 2/19 ميليارد سال تخمين زد. (T=2/3x(1/H . اين محاسبات در طول سال ها تغيير پيدا كرد و حالا ميليارد سالH=~75T=12/9) است. معمولاً بيشتر پذيرفته شده است. سانداژ همچنين كواسارها را در 1964 كشف كرد. (
SCHIAPARELLI, GIOVANNI
جيوواني شياپارلي (1910-1835) ستاره شناس ايتاليايي (و مدير رصدخانه ميلان) اولين كسي بود كه از مريخ نقشه برداري كرد (1877) و به شبكه كانال ها روي مريخ توجه كرد. اين كانال ها بعداً مشخص شد كه خشكند و در نهايت كانال نيستند. يك چاله برخوردي مريخ با قطر 461 كيلومتر و يك نيمكره مريخ به نام او نامگذاري شده.
SCHWABE, HEINRICH
هنريش شواب ستاره شناس آماتور آلماني كه كشف كرد كه لکه های خورشیدی در يك چرخه يازده ساله ظاهر مي شوند. شواب داروسازي بود كه خورشيد را روزانه مشاهده مي كرد و مشاهداتش را منتشر كرد كه به نام مشاهدات خورشيد در طول سال 1843 منتشر شد.
SHAPLEY, HARLOW
هارلو شاپلي (1972-1885) ستاره شناس آماتور آمريكايي كه اولين كسي بود كه به دقت اندازه کهکشان راه شیری و موقعيت ما را در آن تخمين زد.
STROMGREN, BENGT
بنت جرج دانيل استرومگرن (1987-1908) ستاره شناس دانماركي كه ساختار ستارگان را مطالعه كرد كه شامل جو ستاره ساني، تركيب آنها (چه عناصري را شامل مي شود) و يونيزه شدن در ستارگان مي شود. او اين نظريه را داد كه ابرهاي گاز هيدروژن يونيزه ستارگان داغ را احاطه مي كند (فضاي اشترومگرن (Stromgren. او همچنين ارتباط بين تراكم گاز يك ستاره، درخشش و اندازه فضاي اشترومگرن گاز يونيزه شده كه اطراف آن را احاطه كرده را تعيين كرد. او همچنين روي فوتومتري فوتوالكتريك (اندازه گيري تراكم اثر فوتوالكتريك از يك شيء ستاره شناسي) كاركرد.
THOMPSON, J. J
جوزف جان تامپسون دانشمند انگليسي كه وجود الكترون ها را در 1897 كشف كرد. الكترون ها ذرات ريزاتمي با بار منفي هستند. در يك اتم آنها اطراف هسته مي گردند.
TIMOCHARIS
تيموچاريس دانشمند يوناني كه ستارگان را در حدود سال 290 قبل از ميلاد مشاهده كرد و تأثير آشكاري روي هيپارچوس گذاشت.
TOMBAUGH, CLYDE
كلايد تومباگ (1997-1906) ستاره شناس آمريكايي كه پلوتون را در 1930 كشف كرد. او همچنين به درستي پيش بيني كرد (1950) كه سطح مريخ از چاله پوشيده شده.
VAN ALLEN, JAMES A
جيمز اي ون آلن فيزيكدان آمريكايي كه كمربندي با شكل شيريني خشك از امواج تشعشعي را كشف كرد كه به دور زمين مي چرخد (كمربند ون آلن).
WRIGHT, THOMAS
توماس رايت (1786-1711) كيهان شناس انگليسي. او يكي از اولين كساني بود که همراه با يوهان لمبرت (77-1728) و يوهان كانت (1804-1724) كه در 1750 درباره ساختار و منشأ منظومه شمسی و كهكشان ما حدس هايي زد. وي با استفاده از بحث هاي مذهبي و فلسفي اين تئوري را ارائه داد كه كهكشان راه شيري ما يك سيستم صاف باريك از ستارگان بوده و منظومه شمسي ما نزديك مركز كهكشان است و اين كه منظومه هاي مشابهي هم وجود دارند اما سيستم هاي ستاره اي دوري هستند (كه نبولا ناميده مي شوند).
| بعدی > |
|---|
