حمیده احمدیان راد
ستاره شناس دانشمندي ست كه درباره ستارگان، سیارات، ستاره های دنباله دار و ديگر اجرام فضا مطالعه مي كند. در زير برخي از ستاره شناسان مهم و دانشمندان ديگري كه نقش بزرگي در پيشبرد دانش ما درباره جهان داشته اند را معرفي مي كنيم. چنان كه مي بينيد نام يك دانشمند ايراني هم در ميان آنها به چشم مي خورد.
ADAMS, JOHN C. جان سي. آدامز
جان كوچ آدامز (1892-1819) ستاره شناس و رياضيدان انگليسي بود. او در 24 سالگي وجود سياره نپتون را پيش بيني كرد ("لو ورير" هم دانشمند ديگري بود كه به طور مستقل وجود نپتون را پيش گويي كرد).
AIRY, GEORGE جرج آيري
سر جرج بيدل آيري (1892-1801) بين سال هاي 1835 تا 1881مدير گرينويچ، رصدخانه سلطنتي انگليس بود. آيري يك دستگاه نقشه برداري دقيق در گرينويچ انگليس نصب كرد كه براي مشخص كردن درجه صفر نصف النهار زمين (طول جغرافيايي صفر درجه) مورد استفاده قرار مي گرفت. يك چاله واقع در حدود پنج درجه جنوب استواي مریخ و روي آنچه نصف النهار نخستين مريخ تعريف شده به نام آيري ست. يك چاله كوچك در داخل اين چاله (كه آيري ناميده مي شود, جايي ست كه خط نصف النهار (طول جغرافيايي صفر درجه) قطع مي شود. يك چاله روي ماه هم به نام اوست (عرض جغرافيايي 1/18 درجه، طول جغرافيايي 3/354 درجه، قطر 36 كيلومتر).
ارسطو
ارسطو (322-384 قبل از ميلاد) فيلسوف يوناني بود كه در مورد ستاره شناسي نظريه پردازي كرد و براي اين كار تنها از حدس و گمان فلسفي استفاده كرد (او هيچ مشاهده علمي انجام نداد). ارسطو باور داشت كه جهان كه اطراف زمين تمركز يافته، كروي، محدود و پايان پذیر است. ارسطو مثل بسياري از افراد دوره خودش، باور داشت كه دايره شكل كاملي ست. بنابراين جهان بايد كروي شکل باشد و همه مدارها در آن هم بايد گرد باشند. او همچنين باور داشت كه اجرام آسماني از "اتر" تركيب شده اند (علاوه بر چهار عنصر پايه اي ديگر كه در آن زمان به آن باور داشتند. يعني خاك، هوا، آتش و آب). عقايد ارسطو به وسيله كليسا پذيرفته شد و براي بيش از هزار سال تا زمان گاليله امتحان نشد. گاليله كسي بود كه موقعي كه آزمايش هايش نشان داد ارسطو اشتباه مي كرده مرتد و از دين برگشته نام گرفت و به اين جرم محكوم شد. (برای کسب اطلاعات بیشتر درباره نظریه های تأثیرگذار در علم ستاره شناسی اینجا را کلیک کنید).
D'ARREST, H.L دارست اچ.ال
هنريش لوييس دارست (1875-1822) ستاره شناس اهل دانمارك و همكار گاله دركشف سياره نپتون (در 1846) بود.
BARNARD, E. E. اي اي برنارد
ادوارد امرسون برنارد (1923-1857) ستاره شناس آمريكايي بود كه ستاره برنارد (دومين سيستم ستاره نزديك به ما) را در 1916، 16 ستاره دنباله دار و يك ماه مشتري به نام "آمالته آ يك" را در سال 1892 كشف كرد.
BAYER, JOHANNES يوهان باير
يوهان باير (1917-1564) ستاره شناس آلماني كه اولين كسي بود كه ستارگان را با نسبت دادن آنها به صورت هاي فلكي و دادن حروف يوناني (آلفا، بتا، گاما، دلتا وغيره) به آنها نامگذاري كرد.
BEG, ULUGH الوغ بگ
الوغ بيگ (1449-1359) ستاره شناس پارسي كه 1012 ستاره را طبقه بندي كرد و مشاهداتش از ماه و سيارات را جزء به جزء بیان كرد. او همچنين شيب صفحه دايره البروج را تعيين كرد.
BELL, JOCELYN
سوزان جاكلين بل برنل (-1943) ستاره شناسي ست كه وجود پولسارها را در سال 1967 موقعي كه دانشجوي تازه فارغ التحصيل شده دانشگاه كمبريج بود، كشف كرد. پولسار يك ستاره نوتروني به سرعت در حال چرخش است كه انرژي را از پولس هايش بيرون مي دهد. استاد راهنماي بل (آنتوني هويش) يك بخش از جايزه نوبل را به او اهدا كرد ولي وي بي اعتنايي كرد. در آن موقع هيچ كس هيچ ايده اي در مورد اين كه اين اشياء غيرمعمول چه بودند نداشت. بنابراين نام مردان سبز كوچك به آنها داده بودند(LGM). به زودي توماس گلد حدس زد كه پولسارها, ستاره هاي نوتروني به سرعت در حال چرخش، بقاياي سوپرنواها ، هستند.
BESSEL, FRIEDRICH
فردريش ويلهم بسل (1846-1784) ستاره شناس و رياضي دان آلماني بود كه حدود 50000 ستاره را طبقه بندي كرد و از نظر رياضي وجود يك سياره را فراتر از اورانوس پيش بيني كرد (1840). او اولين كسي بود كه جنبش يك ستاره (به نام 61سيگني) را بر اساس زاويه اختلاف دید تشخيص داد. اولين كسي ست كه فاصله زمین تا ستاره را محاسبه کرد (مشاهده 61 سيگني و اين كه 3/10 سال نوري از زمين فاصله دارد). وی پي مي برد كه ستارگان تاريكي وجود دارند. وي عمليات رياضياتي مشهور بسل را ابداع كرد و بسياري خدمات ديگر را به علم انجام داد.
BOND, WILLIAM C.
ويليام كرنچ باند (1859-1789) ستاره شناسي آمريكايي بود. با "ويليام لاسل" ماه زحل "هيپريون" را در سال 1848 كشف كرد. او اولين مدير رصدخانه كالج هاروارد بود.
BRAHE, TYCHO
تيكو براهه (1601-1546)
ستاره شناس دانماركي كه مشاهدات ستاره شناسي مربوط به مریخ را در ربع آخر قرن 16 انجام داد. وي محاسبات مفصل و اساسي از مدارهاي سيارات را انجام داد. كار او (بدون تلسكوپ انجام شد) پايه قانون حركت سياره اي "يوهان كپلر" شد.
او قبل از مرگش براي چند سال با كپلر كار كرد. كپلر كار مديريتي او را تصحيح می كرد. او همچنين در سال 1572 ستاره جديدي را در"كاسيوپيا" مشاهده كرد (كه در واقع يك "نوا" بود). او يك ستاره دنباله دار را در سال 1577 مشاهده كرد و پي برد كه اين شيء در جو نیست اما در فضا هست. اگرچه به اشتباه باور داشت كه زمين در مركز جهان است و اين كه خورشید و ستارگان دور زمين مي چرخند، اما بخشي از تئوري كپرنيكي را قبول داشت كه بر اساس آن سيارات ديگر به دور خورشيد مي گردند. او يك بيني ساخته شده از طلا داشت چون بيشتر بيني واقعي اش را به خاطر دوئل درباره رياضيات از دست داده بود! براهه در سال 1566 بيني اش را در يك دوئل با همكلاسي اش كه يك اشراف زاده بود از دست داد. دوئل در مورد اين بود كه رياضيات چه كسي بهتر است. او در سال 1601 مرد. نه از تركيدن مثانه آن طور كه عوام مي گويند. بلكه از ميزان بالاي جيوه در خونش مرد (كه ممكن است به عنوان دارو بعد از بيمار يش استفاده مي كرده).
BRUNO, GIORDANO
جيوردانو (فيليپو) برونو (1600-1548) شاعر، فيلسوف و كشيش ايتاليايي بود كه عقايد كپرنيك را مثل عقايد خودش گسترش داد. او عقيده داشت كه دنياهاي بي پايان در اين جهان وجود دارند و اين كه ستارگان خورشيدهاي ديگري هستند. او به جرم ارتداد سوزانده شد.
CALLIPUS
كاليپوس سيزيكوس (300-370 پيش از ميلاد) دانشمندي از يونان قديم كه طول فصل ها را به دقت اندازه گيري كرد. كاليپوس تقويم يوناني را بهبود بخشيد. ماه قمري را با ماه شمسي با ابداع يك تلفيق زماني به نام چرخه كاليپيك تطبيق داد (اين بهبودي در چرخه متونيك انجام گرفت كه 6/6939 روز يا 19 سال خورشيدي يا 235 ماه قمري بود. چرخه كاليپيك چهار چرخه متونيك بود). او همچنين به طور نادرست چيزهايي به تئوري حركت هاي سيارات اضافه كرد. چنان كه با اضافه كردن هفت كره بيشتر به سيستم اودوكسوس تعداد كره ها در كره ها را بيشتر كرد.
CANNON, ANNIE J.
آني جامپ كنون (1941-1863) ستاره شناس آمريكايي بود كه 225300 ستاره را درفهرست HD (هنري دراپر) فهرست بندي كرد. هر ستاره به وسيله طيف ستاره ساني اش طبقه بندي مي شود. "كنون" و "ادوارد سي پيكرينگ" (مدير رصد خانه هاروارد) فهرست HD (نه جلدي) را از 1918 تا 1924 منتشر كردند. فهرست بعداً به وسيله كنون و مارگارت دبليو مايال در سال 1949 گسترش يافت.
CASSINI, G. D.
جيوواني دومنيكو كاسيني (1712-1625) ستاره شناس متولد ايتاليا كه بعداً شهروند فرانسه شد. او چهار تا از ماه هاي زحل (تتيس، ديون، ره آ و ياپتوس) را کشف کرد و يك شكل تقسيم در حلقه هاي زحل (به نام تقسيم كاسيني) راپايه گذاري كرد.
CAVENDISH, HENRY
هنري كاونديش (1810-1731) شيميدان وفيزيكدان انگليسي بود. كاونديش كشف كرد كه گازهيدروژن ماده اي متفاوت از هواي معمولي ست (كه اجزايش را تجزيه وتحليل كرد)، او تركيب آب را توصيف كرد(هيدروژن واكسيژن) و كشف هاي مهم ديگري نيز انجام داد. كاونديش اولين كسي بود كه عدد ثابت جاذبه نيوتن را تعيين كرد و دقيقاً جرم و تراكم زمين را اندازه گيري كرد.
CELSIUS, ANDERS
آندرس سلسيوس (1744-1701) پروفسور ستاره شناسي سوئدي كه دماسنج سلسيوس را ابداع كرد. او همچنين به منظور اندازه گيري طول يك درجه, در امتداد يك نصف النهار نزديك به قطب، با يك گروه اعزامي, سفر پر مخاطره اي به شمال و دور سوئد انجام داد تا بعداً آن را با اندازه گيري هاي مشابهي كه در قطب جنوب انجام شده بود مقايسه كند. اين اندازه گيري تأييد كرد كه شكل زمين بيضي ست كه در قطب ها مسطح شده. او همچنين 300 ستاره را فهرست بندي كرد. سلسيوس با دستيارش "اولاف هيورتر"، پايه مغناطيس براي بوها يا محيط هاي نامريي را كشف كرد.
CHAMBERLAIN, THOMAS C.
توماس كرادر چمبرلين (1928-1843) زمين شناس و معلم آمريكايي بود كه فرضيه نيمه سياره اي تشكيل منظومه شمسی را پيشنهاد داد. در اين تئوري يك ستاره كه گمان مي رود كه از نزديك خورشيد عبور كرده باشد، ماده را از خورشيد دور مي كند. بعداً اين ماده به هم فشرده مي شود به جرم هاي بزرگ تر تبديل مي شود و سيارات را تشكيل مي دهد.
CHANDRASEKHAR, S.
سابرحمانيان چاندراشكار (متولد لاهور هند در 1910 و مرگ در شيكاگوي آمريكا در 1995) فيزيكدان و ستاره شناس هندي كه فيزيك ستاره سانان، تكامل آنها و سياهچاله ها را مطالعه كرد. چاندراشكار در ميان كارهاي ديگري كه انجام داده بيشتر براي مدل هاي تئوري در مورد ستارگان كوتوله سفيد مشهور شده است. نظريه هاي او فيزيك هاي پشت آفرينش كوتوله هاي سفيد، ستاره هاي نوتروني و ديگر اجرام متراكم را توضيح مي دهد. او پي برد كه سرنوشت ستارگان در حال مرگ به جرمشان بستگي دارد و بالاي يك نقطه مشخص (4/1 برابر جرم خورشيد كه حالا به عنوان حدود چاندراشكار شناخته مي شود) يك ستاره به واژگوني بسيار زياد تن مي دهد و نه به سادگي به كوتوله سفيد تبديل مي شود. او در سال 1983 جايزه نوبل فيزيك را دريافت كرد. رصدخانه اشعه ايكس در حال گردش چاندرا به افتخار چاندراشكار نامگذاري شده.
CHARLIER, CARL V. L.
كارل ويلهم لودويك چارلير (1932-1862) ستاره شناس سوئدي بود كه مكانيك هاي كيهاني، درجه بندي فوتومتري تصوير مانند از روي عكس و تئوري لنزها را مطالعه كرد. چارلير همچنين روي آمارها شامل تئوري انحرافات كار كرد. او توزيع و حركت ستارگان را مطالعه كرد. كارلير نشان داد كه ستارگان داغ تر و توده هاي كهكشان ي، سيستم هاي مسطح شده را شكل داده اند. در مدل سلسله مراتب جهاني، كارلير بحث كرد كه جهان جرم نامحدودي دارد و تراكم ماده به صفر نزديك مي شود, هنگامي كه به سوي فضاي دورتر مي رود (جواب معماي البر). يك چاله با پهناي 100 كيلومتر روي مريخ (در 6/68 جنوبي، 4/168 غربي) به نام چارلير نامگذاري شده.
COPERNICUS, NICOLAUS
نيكولا كپرنيك (1543-1473) ستاره شناس آماتور لهستاني بود كه سيستم انقلابي كپرنيكي را عرضه كرد كه مدلي از منظومه شمسي ست و بر اساس آن زمين و ديگر سيارات اطراف خورشيد مي گردند (تئوري خورشيد مركزي). اين تئوري در آن زمان بسيار بحث انگيز بود. چون عقايد او سيستم كهنه بطلميوسي را از سكه انداخت و مقابل مدل رايج بطلميوس كه مي گفت زمين مركز جهان است و همه اشياء شامل خورشيد به دور آن مي گردند, قد علم كرد. مدل بطلميوسي براي 1000 سال يعني تا زماني كه كپرنيك مدلش را پيشنهاد داد به طور گسترده اي مورد قبول بود. (بايد اين نكته را هم ذكر كرد كه ايده خورشيد مركزي اولين بار به وسيله اريستاركوس ساموس در قرن سوم پيش از ميلاد مطرح شده بود. واقعيتي كه كپرنيك نيز به آن رسيد اما مدتي طولاني به وسيله همدوره هايش انكار شد. كار اساسي او به نام درباره انقلاب هاي مداري آسماني (revolutions of the celestial orb on the) در 1543 منتشر شد.
DRAKE, FRANK
فرانك درك (-1930) ستاره شناس راديويي آمريكايي كه در 1961 تخمين هاي خيلي ابتدايي در مورد شمار ممكني از شهروندان باهوش كهكشان ما را فرموله كرد.
DRAPER, HENRY
هنري دراپر (1882-1837) ستاره شناسی آمريكايي بود. او يكي از اولين عكاس هاي ستاره شناسي بود. در 1880 دراپر اولين عكس از يك شيء فضايي دور (نبولاي اوريون) را برداشت. او همچنين طيف ستاره ساني را مطالعه كرد و اولين كسي بود كه از خطوط طيفي ستاره ساني عكس برداشت. سيستم هنري دراپر به نام سيستم طبقه بندي ستاره ساني دراپر نامگذاري شده. پدر او جان ويليام دراپر (1882-1811) شيميداني بود كه اولين عكس هاي ماه را در 1840-1839 برداشت (با استفاده از تلسكوپ انعكاسي پنج اينچي).
EDDINGTON, ARTHUR
آرتور ادينگتون (1945-1882) ستاره شناس انگليسي بود كه براي اولين بار ساختمان داخلي يك ستاره را توصيف كرد.
EINSTEIN, ALBERT
آلبرت اينشتين (1955-1879) فيزيكدان آلماني - آمريكايي، نظريه هاي نسبيت عام و نسبیت خاص را همراه با مكانيك كوانتیک در پايه هاي فيزيك جديد توسعه داد. او با تئوري هاي نسبيت عام و نسبیت خاص در فهم ما از جهان انقلابي ايجاد كرد. نسبيت خاص كه جايگزين مكانيك نيوتني شد، نتايج متفاوتي براي اشياء درحال حركت خيلي سريع به وجود آورد. تئوري نسبيت خاص براساس اين ايده كه سرعت مرز وحدود بالاتري دارد استوار شده. هيچ چيزي نمي تواند از سرعت نور فراتر رود. اين تئوري همچنين بيان مي كند كه اندازه هاي زمان و فاصله مطلق نيستند بلکه به وضعیت مشاهده كننده وابسته هستند. فضا و زمان به صورت يك پديده واحد مشاهده مي شوند كه فضا-زمان ناميده مي شود. انرژي و اندازه حركت به طور مشابه با فضا و زمان به هم متصل شده اند. در نتيجه جرم ممكن است به مقادير بسيار عظيم انرژي تبديل شود و برعكس. مطابق با فرمول : E=mc2
نسبيت عام، تئوري اي را كه شتاب و جاذبه را دربرمي گيرد توضیح مي دهد. در این تئوری شتاب و جاذبه از راه انحناي فضا-زمان توضيح داده مي شوند.
اينشتين در سال 1921 براي توضيح تأثير فوتوالكتريك جايزه نوبل را دريافت كرد. تئوري هاي او آشفتگي هاي مدارهاي عطارد را توضيح دادند.
ENCKE, JOHANN
يوهان انكه تقسيم بندي موسوم به انكه را در مورد حلقه هاي زحل (خارجي ترين حلقه زحل يعني حلقه (A درسال 1837 ارايه كرد.
ERATOSTHENES
ارسطو (194-276 پيش از ميلاد) استادي يوناني بود كه براي اولين بار محيط زمين را تعيين كرد. او سايه ماه نيمه تابستان در عمق چاه هاي سين Seyne (حالا اسوان روي نيل در مصر) و اسكندريه را با هم مقايسه كرد. او به درستي فرض كرد كه اشعه خورشيد نسبتاً مساوي هستند (با اين كه خورشيد اين قدر دور است). با دانستن فاصله بين اين دو محل او محيط زمين را 250000 استاديا محاسبه كرد. اين كه دقيقاً استاديا چقدر طول دارد مشخص نيست. بنابراين درستي محاسبه او نامشخص است. او همچنين به درستي كجي محور زمين و فاصله زمين تا خورشيد و ماه را اندازه گيري كرد. ارسطو خدمات بي شماري به علم و هنر در بسياري از حوزه ها شامل جغرافي، رياضيات، ستاره شناسي، تقويم ها، موزيك و ادبيات انجام داد. ارسطو يك استاد همه فن حريف بود. اگرچه كارشناس اول همه موضوعات نبود اما در همه موضوعات خبره بود و بنابراين به اسم خودماني بتا مشهور شده (كه دومين حرف الفباي يوناني ست).
EUDOXUS OF CNIDUS
ادوكسوز كنيدوس (355-408 پيش از ميلاد) استادي يوناني (شايد يكي از شاگردان افلاطون بوده است) كه براي اولين بار اين تئوري را مطرح كرد كه زمين در مركز جهان است و اشياء ديگر (ستارگان و سيارات) در فضاهاي هندسي دور زمين مي گردند. خدمت اصلي او ابداع تصور مدرن شماره هاي واقعي بود.
FIZEAU, HIPPOLYTE
آرماند هيپوليت لوييس فيزيو (1896-1819) فيزيكدان فرانسوي كه اولين كسي بود كه سرعت نور بر روي سطح زمين را اندازه گيري كرد. او سرعت نور را در سال 1849 با استفاده از دستگاهي كه شامل نور، چرخ دندانه دار و آينه دور بود، اندازه گيري كرد. او سرعت نور را به وسيله تطبيق سرعت چرخ (فاصله بين چرخ و آينه پنج مايل يا هشت كيلومتر بود) اندازه گيري كرد. بنابراين محاسبه زماني كه نياز بود تا چرخ پهناي يك دندانه را طي كند، مساوي بود با زماني كه صرف می شد تا نور از چرخ به آينه برسد و دوباره برگردد. او همچنين سرعت نور را در محيط هاي ديگر اندازه گيري كرد وفهميد كه نور در هوا سريع تر از آب حركت مي كند. فيزيو همچنين پي برد كه حركت يك ستاره طيفش را تحت تأثير قرار مي دهد. او همچنين اولين بار در زمينه عكاسي daguerreotype كاري انجام داد.
FOUCAULT, JEAN
جين برنارد لئون فوكالت (1868-1819) فيزيكداني فرانسوي بود كه اولين بار و در سال 1851 استدلال كرد كه چگونه يك آونگ مي تواند مسير چرخش زمين را طي كند (آونگ فوكالت). او همچنين چرخشي را ابداع كرد (1852) كه نشان داد كه نور در آب آهسته تر از هوا سفر مي كند (1850) و آينه هاي تلسكوپ هاي انعكاسي را بهبود بخشيد (1858).
FRAUNHOFER, JOSEPH
جوزف فرانهوفر (1826-1787) فيزيكدان آلماني كه اولين بار طيف خورشيد را مطالعه كرد (اين خطوط تاريك حالا خطوط فرانهوفر ناميده مي شوند.) كار او با طيف و همچنين به كارگيري انكسار بنياني در علم طيف نمايي بود.
GALILEI, GALILEO
گاليلئو گاليله (1642-1564) رياضي دان و ستاره شناس و فيزيك دان ايتاليايي، گاليله به خاطر خدمتي كه به فيزيك، ستاره شناسي و فلسفه علمي زمانش انجام داد مشهور شده. او پايه گذار علم جديد دانسته مي شود. گاليله پي برد كه سرعت در اجسامي كه سقوط مي كنند به وزنشان بستگي ندارد و آزمايش هاي گسترده اي را با پاندول انجام داد. در سال 1593 دماسنج را ابداع كرد. در 1609 گاليله اولين كسي بود كه تلسكوپ را مورد استفاده قرار داد تا با آن آسمان ها را مشاهده كند (بعد از شنيدن درباره تلسكوپ جديداً اختراع شده توسط هانس ليپرشي). اوبا تلسكوپ چاله هايي را روي ماه پيدا كرد، حلقه هاي زحل را كشف كرد (1610) و اولين كسي بود كه چهار تا از بزرگ ترين ماه هاي مشتري را كشف كرد (1610) و گام هاي ناهيد را مشاهده كرد، در مورد لكه هاي خورشيدي مطالعه كرد و بسياري از پديده هاي مهم ديگر را كشف كرد. گاليلئو به خاطر ديدگاهش در مورد كيهان (كه براساس تئوري كپرنيك مبني بر اين كه خورشيد در مركز است و بقيه سيارات از جمله زمين دور آن مي گردند)، به وسيله كليساي كاتوليك محكوم شد.
GALLE, GOTTFRIED
يوهان گاتفريد گاله (1910-1812) ستاره شناس آلماني كه حلقه نازك زحل را كشف كرد (در 1838) و در زمينه كشف نپتون (1846) با "دي ارست" همكاري داشت.
GAMOW, GEORGE
جرج گامو (1968-1904) فيزيكدان هسته اي، كيهان شناس و نويسنده اي بود كه تئوري انفجار بزرگ را به صورت فرمول بيان كرد (همراه با رالف آلفر در 1948). روي تئوري كوانتوم و تكامل ستاره ساني كار كرد و روي تئوري ژنتيك (پيشنهاد وجود DNA- دي اكسيريبونكليك اسيد در 1954) كار كرد. كتاب هاي مردم پسند او عبارتند از: آقاي تامكينز در سرزمين عجايب، سري داستان هاي آقاي تامكسينز (67-1939)، يك دو سه ... ابدي (1947)، آفرينش جهان (1952)، سياره اي به نام زمين (1963)، ستاره اي به نام خورشيد (1964).
GODDARD, ROBERT
رابرت هاچينگز گدارد (1945-1882) فيزيكدان و كاشف آمريكايي كه به عنوان پدر موشك شناسي مدرن شناخته مي شود. در 1907، گدارد ثابت كرد كه راندن يك موشك در خلأ امكان پذير است. در سال 1914 گدارد حق امتياز دو اختراع را دريافت كرد. يكي براي موشك هاي با سوخت مايع و ديگري براي موشك با دو تا سه پايه كه سوخت جامد می سوزاند. در 1919 گدارد يك مقاله علمي به نام روشي براي رسيدن به ارتفاع بسيار زياد نوشت كه موشكي در ارتفاع بسيار بالا را توصيف مي كرد. بسياري از از اكتشافات گدارد پايه موشك شناسي جديد شده است.
بعد از سال هاي زياد كه كوشش هاي گدارد با شكست مواجه شد و مورد تمسخر عموم قرار گرفت، اولين موشك موفقش را در 1926 از مزرعه اي در آبرن ماساچوست آمريكا راه اندازي كرد. اين يك موشك ده پايي با سوخت مايع بود. موشكي كه نل ناميده شد. اين موشك دو و نيم ثانيه پرواز كرد وفاصله 184 پايي را پيمود و به ارتفاع 41 پايي رسيد.
گدارد فوراً به راسول نيومكزيكو حركت كرد، جايي كه موشك هاي با پايه چندگانه را به شكل پخته تري توسعه داد. موشك هايي با باله كه آنها را هدايت كند (1932)، يك دستگاه كنترل چرخشي تا موشك را كنترل كند (1932) و موشك هاي مافوق صوت (1935). در 1937 گدارد اولين موشك را با موتور قابل چرخش روي محور يا پاشنه روي پايه هاي معلق با استفاده از دستگاه كنترل چرخش راه اندازي كرد. جمعاً رابرت گدارد 214 اختراع را ثبت كرد.
GREGORY, JAMES
جيمز گريگوري (1675-1638) رياضيدان اسكاتلندي كه اولين تلسكوپ انعكاسي را در 1663 ابداع كرد. او توصيفي از تلسكوپ انعكاسي در 1663 منتشر كرد. وي هرگز واقعاً چنين تلسكوپي كه بايد آينه بيضي و هندسي در آن مورد استفاده قرار بگيرد را نساخت.
GUTENBERG, BENO
بنو گوتنبرگ (1960-1889) فيزيك شناس زمين (ژئوفيزيك) آلماني. در 1913 او به درستي اندازه هسته زمين را تعيين كرد. گوتنبرگ كشف كرد كه در زمين منطقه اي در منتل بالاتر دارد كه حالا منطقه ناپيوستگي يا گسستگي گوتنبرگ ناميده مي شود. اويك سري يادداشت را به همراه چارلز ريشتر با عنوان امواج زلزله اي منتشر كرد كه بين سال هاي 1931 تا 1939 منتشر شد و در مورد زلزله زمين هم مطالبي را منتشر كرد (1941).
HADLEY, JOHN H.
جان هدلي (1744-1682) رياضيدان انگليسي و كاشفي كه اولين تلسكوپ انعكاسي را ساخت و يك ربع دايره بهبود يافته ((improve را كشف كرد. كه به ربع دايره هدلي مشهور است.
HALE, GEORGE E.
جرج الري هال (1938-1868) ستاره شناسي كه رصدخانه "يركز" (1892) رصدخانه "ام تي ويلسون" (1904) و رصدخانه "پالومار" را پايه گذاري كرد. هيل "اسپكتروهليوگراف" (دستگاهي كه براي تجزيه و تحليل طيف خورشيد به كارمي رود) را موقعي كه دانشجو بود ابداع كرد. بعداً هيل كشف كرد كه لكه هاي خورشيدي مناطقي با دماي پايين روي خورشيدند و اين كه آنها حوزه هاي مغناطيسي بالايي دارند.
HALL, ASAPH
آصف هال (1907-1829) ستاره شناس آمريكايي كه دوتا از ماه هاي مریخ "فوبوس و ديموس" را در سال 1877با تلسكوپ انكساري 26 اينچي رصدخانه نوال آمريكا كشف كرد.
HALLEY, EDMUND
ادموند هالي (1742-1656) ستاره شناس انگليسي كه بازگشت شكوهمند يك ستاره دنباله دار را در 1758 پيش بيني كرد (بعد از مرگش اين رويداد به وسيله يوهان جي پاليتزش مورد تأييد قرار گرفت). اين ستاره دنباله دار قبلاً در 1531، 1607 و 1682 مشاهده شده بود. اين ستاره دنباله دار حالا به عنوان ستاره دنباله دار هالي شناخته مي شود.
HARTMANN, JOHANNES F.
يوهان فرانس هارتمن (1936-1865) فيزيك ستاره شناس آلماني بود كه در 1904 ابرهاي درون اختري گاز كلسيم را كشف كرد (او خطوط جذبي اتم هاي كلسيم يونيزه شده را با استفاده از طيف نمايي، هنگامي كه ستارگان دوگانه را مطالعه مي كرد، آشكار كرد). او همچنين تئوري اي درباره اخترها یا نواها ارايه داد، سيارك "اروس" را مطالعه كرد و روشي براي امتحان لنزهاي تلسكوپ ارايه داد كه به نام خودش نامگذاري شده.
HAWKING, STEPHAN
اسیون هاوكينگ (-1942) فيزيكدان- كيهان شناس انگليسي ست. كار او روي فيزيك سياهچاله ها و عجايب در فضا-زمان تمركز يافته. هاوكينگ در 1971 اين نظريه را ارايه كرد كه در همان اوان بعد از انفجار بزرگ، سياهچاله هاي كوچكي به وجود آمده اند، كه ازقوانين مكانيك-كوانتوم همراه با ذرات با اندازه زير اتمي تبعيت مي كنند. هاوكينگ (1974) اين نظريه را ارايه داد كه سياهچاله ها ذرات زير اتمي ساطع مي كنند تا زمانی که منفجر شوند (او را احتمالاً بارها در تلويزيون ديده ايد كه كاملاً فلج است و تنها يك انگشتش كار مي كند).
HELMHOLTZ, HERMANN VON
هرمان لودويگ فرديناند ون هلمهولتز (1894-1821) فيزيك- ستاره شناس آلماني كه توليد انرژي خورشيدي و تشكيل ستاره را مطالعه كرد.
HERSCHEL, WILLIAM
سر ويليام هرشل (1822-1738) ستاره شناس انگليسي كه اولين بار منطقه مادون قرمز طيف الكترو مغناطيسي را در 1800 آشكار كرد. او يك تلسكوپ انعكاسي بهبود يافته ساخت و از آن براي كشف سياره اورانوس (1781)، ماه هاي اورانوس و زحل استفاده كرد. هرشل بيش از 2500 كشف دارد كه اكثراً اشياء عمق آسمان هستند. خواهر هرشل به نام كارولين لوكرتيا (1848-1750) به او در كشف هايش كمك كرد و خودش بسياري از توده ها و نبولا ها و هشت ستاره دنباله دار را كشف كرد.
HERTZ, HEINRISH
هنريش هرتز (1894-1857)
پروفسور فيزيك آلماني كه اولين بار آزمايشاتي با امواج الكترومغناطيسي، به ويژه امواج راديويي انجام داد. او با اندازه گيري چرخه هاي امواج در یک ثانيه (يا شمار زمان هاي نقطه اوج امواج كه از يك نقطه ثابت در فضا عبور مي كنند در واحد يك ثانيه از زمان) واحدهايي را پايه گذاري كرد كه هرتز ناميده مي شود.
HERTZSPRUNG, EJNAR
اگنار هرتزاسپرانگ (1967-1873) ستاره شناس دانماركي بود كه مستقل از اچ. ان. راسل به ارتباط بين دماي يك ستاره (رنگ) و درخشندگي اش پي برد و يك دياگرام يا نمودار را در سال 1911 طراحي كرد كه اين وابستگي را شرح مي داد كه بعداً نمودار هرتزاسپرانگ-راسل ناميده شد.
HEVELIUS, JOHANNES
يوهان هوليوس (1687-1611) ستاره شناس آلماني كه اولين نقشه ماه را منتشر كرد. او همچنين يك اطلس آسماني از بسياري از برج هاي فلكي تهيه كرد.
HIPPARCHUS
هيپاركوس (120-190 پيش از ميلاد) ستاره شناس قديمي يوناني كه اولين فهرست شناخته شده از ستارگان و اولين نقشه از آسمان را گردآوري كرد. او 1000-850 ستاره رافهرست بندي كرد و آنها را به وسيله برج هاي فلكي سازماندهي كرد. وي موقعيت و درخشش هر ستاره را مشخص كرد (درخشش را روي مقياس از يك تا شش درجه بندي كرد، روشن ترين ستاره يك است). هيپاركوس همچنين سيستم "اپيسيكل" ها را ابداع كرد. سيستمي با مركزيت زمين در همه اشياء آسماني كه در چرخه هاي كاملي دور زمين حركت مي كنند. او همچنين مثلثات را پايه گذاري كرد.
HUBBLE, EDWIN P.
ادوين پاول هابل (1953-1889) ستاره شناس آمريكايي كه در كيهان شناسي جديد بسيار تأثير گذار بود. مشاهداتش ثابت كرد كه كهكشان ها جهان هاي جزيره مانندي هستند. بزرگ ترين كشف او به نام قانون هابل ارتباط طولي يا خطي بين فاصله كهكشان و سرعت آن نسبت به چيز ديگري كه حركت مي كند است. او ثابت کرد كه كهكشان هاي ديگر (به همراه كهكشان راه شيري) نشان مي دهند كه جهان در حال گسترش است. تلسكوپ فضايي هابل به افتخار او نامگذاري شده.
HUGGINS, WILLIAM and MARGARET
سر ويليام هوگنس (1910-1824) ستاره شناس آماتور انگليسي و اولين كسي بود كه طيف نمايي را براي تعيين تركيبات اشياء فضايي (1861) مورد استفاده قرار داد. او تعيين كرد كه خورشيد و ستارگان بيشتر از عنصر هيدروژن تركيب شده اند. او همچنين طيف نبولا و ستارگان دنباله دار را آزمايش كرد. همسر هوگنس (آنها در 1875 ازدواج كردند) مارگارت ليندسي موري هوگنس (1915-1848) ستاره شناس خودآموخته اي بود كه كار گسترده اي را در طيف نمايي و عكاسي انجام داد. مارگرت، نبولا ي روبه گسترش اوريون را مطالعه كرد. ويليام و مارگرت اولين كساني بودند كه به وجود بعضي نبولاها مثل نبولاي اوريون كه از گازهاي بي شكل و نامرتب تشكيل شده, پي بردند. يك چاله ماه، يك چاله مريخ و يك سیارک به نام ويليام هوگنس نامگذاري شده.
HUYGENS, CHRISTIAN
كريستين هيوگنس (1695-1629) فيزيكدان و ستاره شناس هلندي كه هوادار و پيشگام تئوري موجي بودن نور بود. او همچنين خدمات مهمي به مكانيك انجام داد با بيان اين كه در برخورد بين اجسام نه حركت از دست مي رود و نه به دست مي آيد. (اصطلاح او براي تكانه حركت). در ستاره شناسي او روش هاي جديدي را براي صيقل دادن و جلا دادن لنزهاي شيشه اي تلسكوپ ابداع كرد (حدود 1654). با اين تلسكوپ قدرتمند اولين كسي بود كه به درستي كشيدگي ظاهري زحل را به عنوان حلقه هاي زحل تشخيص داد. وي تيتان را در سال 1655 كشف كرد (بزرگ ترين ماه زحل) . اوهمچنين ساعت پاندولي را در 1656 ابداع كرد و اولين كار را روي حساب ديفرانسيل احتمالات انجام داد.
HYPATIA OF ALEXANDRIA
هيپاتياي الكساندريا (415-(؟) 370 بعد از ميلاد) رياضيدان و ستاره شناس زن يوناني و معلم و رييس مدرسه افلاطون در اسكندريه در حدود 400 بعد از ميلاد. او شرح هايي بر قانون ستاره شناسي افلاطون نوشت و كارهايي در مورد بخش هاي مخروط انجام داد. كارهاي او از بين رفت اما در فرهنگ سودا ((Suda به آن ارجاع شده. او دختر رياضيدان وفيلسوفي به نام تئون اسكندريه بود (پدر او رييس موزه اسكندريه بود). در 415 به وسيله راهبان مسيحي در يك كشمكش سياسي مذهبي به عنوان يك كافر به قتل رسيد. چاه ماه "هيپاتيا" و "ريمه هيپاتيا" به ياد او نامگذاري شده.
JANSKY, KARL
كارل جي جانسكي (1949-1905) مهندس راديوي آمريكايي بود كه پيشتاز ستاره شناسي راديويي بود و آن را گسترش داد. در 1932 او اولين امواج راديويي را از يك منبع كيهاني -در منطقه مركزي كهكشان راه شيري موج يابي و آشكار كرد. كار او به وسيله "گروت ربر" ادامه يافت.
KELVIN
لرد كلوين ويليام تامپسون (1907-1824) همچنين به عنوان لرد كلوين شناخته مي شود، فيزيكدان انگليسي كه مقياس دماي كلوين را طراحي كرد. صفر كلوين به صفر مطلق تعريف مي شود و اندازه يك واحد آن همان اندازه يك درجه سلسيوس است. آب در 16/273 كلوين يخ مي زند و در 16/373 كلوين به جوش مي آيد.
KEPLER, JOHANNES
يوهان كپلر (1630-1571) ستاره شناس و رياضيدان آلماني و پايه گذار ستاره شناسي نوين. كپلر پي برد كه سيارات در مدارهاي بيضي گرد خورشيد مي گردند. او فرمول هايي ارايه كرد كه ما حالا آن را سه قانون كپلر در حركت سياره اي مي ناميم كه از نظر رياضي مدارهاي بيضي اجرام كيهاني را توصيف مي كنند او براي چند سال با تيكو براهه كار كرد.
KIRCHOFF, GUSTAV
گوستاو كرچهوف (01887-1824) فيزيكدان آلماني كه پي برد كه هر عنصري موقعي كه گرم مي شود تا نوراني شود، يك رنگ مشخص از نور ساطع مي كند. موقعي كه نور به وسيله منشور تجزيه مي شود، مشخص مي شود كه براي هر عنصري يك الگوي مشخص از طول موج ها دارد. كرچهوف همراه با "بونسن" ، تكنيك هايي را براي كشف دو عنصر جديد، سزيوم (1860) و روبيديوم (1861) به كار برد. كرچهوف فهميد كه موقعي كه نور از ميان يك گاز مي درخشد، گاز مقداري از نور را جذب مي كند، كه همان طول موج هاي نور است كه موقعي كه گرم مي شود ساطع مي شود. او تكنيك هايش در مورد خورشيد را در توضيح خطوط فرانهوفر هم امتحان كرد.
KIRKWOOD, DANIEL
دانيل كرچوود (1895-1814) ستاره شناس آمريكايي كه شكاف هاي شعاعي در كمربند سياركي را در 1866 كشف كرد (حالا به عنوان شكاف هاي كرچوود شناخته مي شود). كرچوود اين نظريه را ارايه داد كه ماه زحل يعني انكلادوس Enceladus با جاذبه اش باعث ايجاد تقسيم بندي كاسيني مي شود (اما ستاره شناسان امروزه فكر مي كنند كه ماه ديگر يعني ميماس Mimas باعث تقسيم بندي ست).
KUIPER, GERARD
جرارد پي كيپر ستاره شناس آمريكايي-هلندي كه وجود كمربند كيپر را در سال 1951 پيش بيني كرد. كمربند كيپر منطقه اي فراتر از نپتون است كه اشياء كوچك زيادي در آن مي گردند. اين كمربند از 30 تا 50 AU قرار دارد و در 1992 كشف شد. كمربند كيپر منطقه اي ست كه فرايند سياره سازي قبلاً در آن متوقف شده است. فقط پس مانده هاي ناشي از ديسك چرخان اوليه منظومه شمسي در 5/4 ميليارد سال قبل در آن وجود دارند. كمربند كيپر ممكن است منبع ستاره های دنباله دار كوتاه دوره مثل ستاره دنباله دار هالي باشد.
جوزف لاگرنج (1813-1736)
رياضيدان فرانسوي قرن هجدهم. مكانيك هاي آناليز (1788) شاهكار رياضي او بود. لاگرنج حسابان متغيرها را توسعه داد و تئوري تعادل هاي ديفرانسيل (ناهمساني) را پايه گذاري كرد و بسياري از راه حل هاي جديد و معادلات را در تئوري شماره مهيا كرد. تئوري هاي كلاسيك او بعضي از پايه هاي تئوري گروه را بنا گذاشتند. وي همچنين روش حل تعادل هاي ديفرايسيل را ابداع كرد كه به متغيرهاي پارامترها (محدوده ها) شناخته مي شود.
LASSELL, WILLIAM
ويليام لاسل ستاره شناس آماتور انگليسي (وي اصلاً تاجر بود) كه "تريتون" بزرگ ترين ماه نپتون (1846) و "آريال" درخشان ترين ماه اورانوس را در 1851 را كشف كرد. همراه با "دبليو. سي بوند W. "C. Bond ماه زحل هيپريون را در 1848 كشف كرد.
LEAVITT, HENRIETTA
هنريتا سوان لويت (1921-1868) ستاره شناس آمريكايي كه اولين بار ارتباط بين دوره و درخشش ستارگان متغير سفيد cephid را كشف كرد. او همچنين 1777 ستاره متغير را در ابرهاي ماژلاني كشف كرد.
LEMAITRE, GEOGES
جرج لوميتر (1966-1894) رياضيدان بلژيكي كه تئوري انفجار اوليه تشكيل جهان را ارايه كرد.
LE VERRIER, URBAIN
اوربن جين جوزف لو وارير (1877-1811) ستاره شناس فرانسوي كه وجود و موقعيت سياره نپتون را با استفاده از محاسبات مداري پيش بيني كرد.
LIDBLAD, BERTIL
برتيل ليندبلد (1965-1895) ستاره شناس سوئدي كه مناطق اطراف مركز کهکشان را كه مي گردند تئوريزه كرد. "آئورت" ثابت كرد كه اين واقعاً اتفاق مي افتد. او ساختمان و ديناميك توده هاي ستاره را مطالعه كرد. جرم كهكشاني راه شيري و دور مداري خورشيد را تخمين زد. فاصله تا مركز كهكشان را محاسبه كرد و ابزارهای طیف نمایي تشخيص ستارگان سكانس اصلي و غول آسا را به وجود آورد و پيشرفت داد.
LIPPERSHEY, HANS
هانس ليپرشي (1619-(؟)1570)، سازنده لنز هلندي كه متولد آلمان بود. او اولين تلسكوپ انعكاسي ساخته شده از دو لنز را در 1608 درست كرد. وي حق امتياز تلسكوپ انعكاسي (با استفاده از دو لنز) را در 1608 دريافت كرد و مي خواست آن را براي استفاده به عنوان ابزار نظامي به كار برد.
LOWELL, PERCIVAL
پرسيوال لاول (1916-1855) ستاره شناس آمريكايي كه رصدخانه لاول را در فلاگ استف آريزونا در 1894پايه گذاري كرد. لاول به طور وسيعي بر روی مریخ مطالعه كرد. مخصوصاً مطالعاتي روي شکل های سطح مریخ انجام داد. او فكر مي كرد كه اين اشكال، كانال هستند. او همچنين فكر مي كرد كه مناطق روشن بيابان هستند و مناطق تاريك زندگي گياهي هستند (اينها درست نبودند). لاول سه كتاب درباره مريخ منتشر كرد. او همچنين وجود سياره ناشناخته اي را محاسبه كرد كه كه بايد فراتر از نپتون بگردد. پرسيوال لاول مكان ابتدايي مدار سياره را محاسبه كرد اما در سال 1916 قبل از اين كه آن را پيدا كند مرد. اين سياره عاقبت به وسيله ستاره شناس آمريكايي "كلايد دبليو تومباگ" در سال 1930پيدا شد و نام پلوتون گرفت. تومباگ مشاهداتش را در رصدخانه لاول انجام داد.
MARIUS, SIMON
سيمون (مير) ماريوس (1624-1570) ستاره شناس و فيزيكدان آلماني كه با كپلر مطالعه كرد و در سخنراني هاي گاليله حضور داشت. او ادعا كرد كه چهارتا از بزرگ ترين ماه های مشتری را در 1610 كشف كرده. همان سال كه گاليله به طور مستقل آنها را كشف كرد.
MESSIER, CHARLES
چارلز مسير (1817-1730) ستاره شناس فرانسوي قرن 18 كه آسمان ها را به دنبال ستارگان دنباله دار جست و جو كرد. يك فهرست از 100شيء مشابه به نظر تار و پراكنده را كه در موقعيت هاي ثابت در آسمان ظاهر مي شوند گرد آوري كرد. به عنوان شكارچي ستاره دنباله دار، مسير اين اشياء را كه مي دانست ستاره دنباله دار نيستند را گرد آوري كرد. فهرست او حالا براي ستاره شناسان آماتور و حرفه اي خيلي خوب شناخته شده است. چون شامل روشن ترين و جالب ترين نبولاها، توده هاي ستاره و کهکشان ها در آسمان است.
MITCHELL, MARIA
ماريا ميشل (1889-1818) اولين پرفسور زن ستاره شناسي امريكا. او پيش از اين كتابدار بود. وي يك ستاره دنباله دار را در سال 1847 كشف كرد. سيارات زحل و مشتری را مطالعه كرد و از بسياري از ستارگان عكس برداري كرد. با وجود موفقيت هايش موقعي كه از رصدخانه واتيكان (مقر پاپ رهبر كاتوليك هاي جهان) در ايتاليا ديدن مي كرد تنها به او اجازه دادند كه در طول روز وارد رصدخانه شود.
MOHOROVICIC, ANDRIJA
آندريجا موهوروويسيس (1936-1857) فيزيك زمين شناس اهل يوگسلاوي بود . بعد از امتحان امواج زلزله اي زمين لرزه 1909 دره "كولپا" اين نظريه را داد كه يك مرز بين پوسته زمين و منتل بالاتر وجود دارد (حدود 50 كيلومتر زير سطح) كه سرعت امواج زلزله اي در آن خيلي سريع مي شود. اين منطقه حالا ناپيوستگي يا گسستگي موهوروويسيس ناميده مي شود. يك چاله در طرف دور ماه به نام او نامگذاري شده.
MOORE, PATRICK
پاتريك مور (1936-1857) ستاره شناس انگليسي كه بيش از 60 كتاب درباره ستاره شناسي نوشته و به طور مرتب در تلويزيون بي بي سي براي صحبت در مورد ستاره شناسي براي مردم ظاهر مي شد. او روي نقشه برداري ماه كار كرده است.
MULLER, JOHANN
يوهان مولر كه به يوهان رجيومونتانوس هم شناخته مي شود (1476-1436) ستاره شناس و رياضيدان آلماني، درباره مثلثات مطالعه كرد، كتاب بطلميوس را از منبع يوناني ترجمه كرد. محكم بودن ترجمه او به برانداختن نظر افلاطون در مورد جهان كمك كرد (افلاطون فكر مي كرد كه زمين در مركز جهان است). او همچنين روي مثلثات فضايي و هندسه مسطح كار كرد. مولر همچنين حركت ماه، سیارات و ستاره هاي دنباله دار را مشاهده و مطالعه كرد. يك به قطر 108 كيلومتر به نام او نامگذاري شده.
NEWTON, ISAAC
اسحاق نيوتن (1727-1642) رياضيدان و فيزيكدان انگليسي كه حساب ديفرانسيل را ابداع كرد (به طور همزمان اما مستقل از ليبنيز Leiniz). او قوانين كلاسيك حركت و جاذبه را كشف كرد و آنها را به شكل فرمول درآورد. او درباره طبيعت نور كند و كاو كرد (كشف كرد كه نورخورشيد از نور رنگ هاي مختلف ساخته شده). قوانين حركت او عبارتند از 1- يك شيء با سرعت ثابت در امتداد یک خط راست حرکت می کند, تمايل دارد در اين وضعيت حركت باقي بماند مگر اين كه يك نيروي اضافي به آن وارد شود (قانون اينترتيا).
2- نيرو باعث تغيير در سرعت (شتاب) يك شيء مي شود (F=ma).
3-براي هركنشي واكنشي مساوي و درجهت مخالف وجود دارد. نيوتن همچنين طراحي تلسكوپ انعكاسي را بهبود بخشيد (با استفاده از يك آينه عيني و واقعي به جاي لنز) كه حالا تلسكوپ نيوتني نامگذاري شده. كشف جاذبه به خاطر واقعه مشهور افتادن سيب شايد جعلي باشد.
OLBERS, HENRICH
هنريش ويلهلم ماتئوس البرس (1840-1758) ستاره شناس و فيزيكدان آلماني كه به معماي اولبرOlber (چرا آسمان در شب تاريك است يا چرا نور ستاره آسمان شب را روشن نمي كند) در 1823 پاسخ داد. او تعيين كرد كه اورانوس يك سياره است نه يك ستاره دنباله دار (1781). او ستاره دنباله دار البر را در1815، سيارك پالاس را در 1802 و وستا را در1807 كشف كرد و روشي را براي محاسبه مدارهاي ستارگان دنباله دار فرمول بندي كرد.
OORT, JAN H.
جان هنريك آئورت (1992-1900) ستاره شناس هلندي كه فاصله تا وسط کهکشان راه شیری را محاسبه كرد، كهكشان ما را نقشه برداري كرد، ثابت كرد كه مناطقي در اطراف مركز كهكشان مي گردند و پيشنهاد وجود ابر آئورت را در دهه 1950 ارايه داد. ابر آئورت ابري از سنگ و گرد و غبار است كه منظومه شمسی ما را احاطه كرده. اين ابر ممكن است جايي باشد كه ستارگان دنباله دار با دوره بلند از آن منشأ مي گيرند. او اين نظريه را ارائه داد كه ابر آئورت مسئول انقراض جمعي دوره اي موجودات در روي زمين است.
PIZZI, GIUSEPPE
جوزپه پيازي (1826-1740) ستاره شناس ايتاليايي كه اولين (و بزرگ ترين) سيارك يعني كرس (Ceres) را در 1801 كشف و نامگذاري كرد. سيارك ها اشياء سنگي بزرگي هستند كه در كمربندی بین مریخ و مشتری دور خورشيد مي گردند.
PTOLEMY
كلاديوس بطلميوس (حدود 150-87) ستاره شناس و رياضيدان يوناني كه درباره اين كه همه اجرام آسماني گرد زمين مي گردند مطالبي نوشت. نوشته هاي او عقايد مردم درباره جهان را براي بيش از چند هزار سال تحت تأثير قرار داد تا سيستم كپرنيكي (منظومه شمسي با مركزيت خورشيد) مورد قبول واقع شد.
PYTHAGORAS
فيثاغورث ساموس (475-569 پيش از ميلاد) فيلسوف، رياضيدان و ستاره شناس يوناني كه مدرسه مذهبي و فلسفي فيثاغورث را در كروتون ايتاليا پايه گذاري كرد. فيثاغورث باور داشت كه زمين كره اي در مركز جهان است. او به درستي پي برد كه ستاره صبح و ستاره غروب هر دو يك شيء هستند كه همان سياره ناهید است. فيثاغورث كشف هاي رياضي مهمي دارد: براي يك مثلث سه ضلعي قائم الزاويه مجموع مربع هاي دو ضلع كوتاه تر مساوي ست با مربع وتر مثلث (اين به قضيه فيثاغورث معروف است). همچنين اين كه مجموع زواياي يك مثلث قائم الزاويه مساوي ست با دو زاويه راست و اين كه شماره هاي غير منطقي وجود دارند. يك چاله ماه به پهناي 142 كيلومتر به نام او نامگذاري شده.
REBER, GROTE
گروت ربر (2002-1911) مهندس راديو و ستاره شناس آماتور آمريكايي كه اولين كسي بود كه كشف كارل جانسكي در مورد اين كه امواج راديويي از فضا مي آيند را دنبال كرد. ربر يك آنتن راديويي ديش انعكاسي هندسي نه متري در حياط خانه اش ساخت كه اولين راديو تلسكوپ بود كه براي ستاره شناسي مورد استفاده قرار گرفت. او در سال 1939 با استفاده از گيرنده سومش به اولين سيگنال ها (در يك فركانس 160 مگاهرتزي با حدود دو متر طول موج) پي برد. كار ربر به بسياري از پيشرفت ها در ستاره شناسي راديويي منجر شد. او اولين نقشه هاي راديويي را از آسمان تهيه كرد و نشان داد كه روشن ترين مناطق با مركز راه شيري مطابقت دارند.
ROMER, OLE
ال رمر (1710-1644) ستاره سناس دانماركي كه در 1676-1675 اولين كسي بود كه استدلال كرد كه سرعت نور محدود است. رومر اين را با مشاهده خسوف هاي ماه مشتري يو (Io) انجام داد چون فاصله مشتري از زمين در ميان سال متفاوت است. او اين نكته را گفت كه دوره مشاهده شده مدار يو حدود 20 دقيقه متفاوت است. او نتيجه گرفت كه اين تفاوت به خاطر فاصله اضافي اي ست كه نور بايد به سوي زمين سفر كند. محاسباتش سرعت نور را حدود 225000 كيلومتر در ثانيه نشان داد (البته سرعت نور در واقع يك كمي سريع تر و 299792 كيلومتر در ثانيه است).
ويلهم كنراد رونتگن (1923-1845)
دانشمند آلماني كه اشعه ايكس را در 1895 كشف كرد.
RUSSELL, HENRY N.
هنري نريس راسل (1967-1873) ستاره شناس آمريكايي كه به طور مستقل از "اي. هرتزاسپرانگ" به ارتباط بين دماي ستاره (رنگ) و روشني اش پي برد و در سال 1913 نموداري طراحي كرد كه اين ارتباط را تصوير مي كرد، كه بعداً نمودار هرتزاسپرانگ-راسل ناميده شد.
REGIOMONTANUS
يوهان مولر كه به يوهان رجيومونتانوس هم شناخته مي شود (1476-1436) ستاره شناس و رياضيدان آلماني، مثلثات را مطالعه كرد، كتاب بطلميوس را از منبع يوناني ترجمه كرد. محكم بودن ترجمه او به برانداختن نظر افلاطون در مورد جهان كمك كرد (افلاطون فكر مي كرد كه زمين در مركز جهان باشد). وي در مورد مثلثات فضايي و هندسه مسطح كار كرد. مولر همچنين حركت ماه، سيارات و ستاره هاي دنباله دار را مشاهده و بررسی كرد. يك چاله ماه به قطر 108 كيلومتر به نام او نامگذاري شده.
SAGAN, CARL
كارل ساگان (1996-1934) ستاره شناس آمريكايي كه كشف كرد كه سطح ناهید به طور غير معمولي داغ و زيان آور است. سگان همچنين نشان داد كه جهان بسياري از شيميايي هاي آلي يا حيواني (با پايه كربن) را دارد و اين كه زندگي احتمالاً در ميان كيهان وجود دارد. او يك مجموعه بزرگ مردم پسند ستاره شناسي گرد آوري كرد، او همچنين در بسياري از پروازهاي ناسا دستي داشت و در حوزه زيست شناسي پيشگام بود.
SANDAGE, ALLAIN R.
آلن ركس سانداژ (-1926) ستاره شناسي كه در دهه 1950 درجه گسترش جهان را اندازه گيري كرد. وي محاسبه كرد كه عدد ثابت هابل (H) بايد 50 كيلومتر در ثانيه باشد. از اين سانداژ سن جهان (T) را 2/19 ميليارد سال تخمين زد. (T=2/3x(1/H . اين محاسبات در طول سال ها تغيير پيدا كرد و حالا ميليارد سالH=~75 (T=12/9) است. معمولاً بيشتر پذيرفته شده است. سانداژ همچنين كواسارها را در 1964 كشف كرد.
SCHIAPARELLI, GIOVANNI
جيوواني شياپارلي (1910-1835) ستاره شناس ايتاليايي (و مدير رصدخانه ميلان) اولين كسي بود كه از مريخ نقشه برداري كرد (1877) و به شبكه كانال ها روي مريخ توجه كرد. اين كانال ها بعداً مشخص شد كه خشكند و در نهايت كانال نيستند. يك چاله برخوردي مريخ با قطر 461 كيلومتر و يك نيمكره مريخ به نام او نامگذاري شده.
SCHWABE, HEINRICH
هنريش شواب ستاره شناس آماتور آلماني كه كشف كرد كه لکه های خورشیدی در يك چرخه يازده ساله ظاهر مي شوند. شواب داروسازي بود كه خورشيد را روزانه مشاهده مي كرد و مشاهداتش را منتشر كرد كه به نام مشاهدات خورشيد در طول سال 1843 منتشر شد.
SHAPLEY, HARLOW
هارلو شاپلي (1972-1885) ستاره شناس آماتور آمريكايي كه اولين كسي بود كه به دقت اندازه کهکشان راه شیری و موقعيت ما را در آن تخمين زد.
STROMGREN, BENGT
بنت جرج دانيل استرومگرن (1987-1908) ستاره شناس دانماركي كه ساختار ستارگان را مطالعه كرد كه شامل جو ستاره ساني، تركيب آنها (چه عناصري را شامل مي شود) و يونيزه شدن در ستارگان مي شود. او اين نظريه را داد كه ابرهاي گاز هيدروژن يونيزه ستارگان داغ را احاطه مي كند (فضاي اشترومگرن (Stromgren. او همچنين ارتباط بين تراكم گاز يك ستاره، درخشش و اندازه فضاي اشترومگرن گاز يونيزه شده كه اطراف آن را احاطه كرده را تعيين كرد. او همچنين روي فوتومتري فوتوالكتريك (اندازه گيري تراكم اثر فوتوالكتريك از يك شيء ستاره شناسي) كاركرد.
THOMPSON, J. J.
جوزف جان تامپسون دانشمند انگليسي كه وجود الكترون ها را در 1897 كشف كرد. الكترون ها ذرات ريزاتمي با بار منفي هستند. در يك اتم آنها اطراف هسته مي گردند.
TIMOCHARIS
تيموچاريس دانشمند يوناني كه ستارگان را در حدود سال 290 قبل از ميلاد مشاهده كرد و تأثير آشكاري روي هيپارچوس گذاشت.
TOMBAUGH, CLYDE
كلايد تومباگ (1997-1906) ستاره شناس آمريكايي كه پلوتون را در 1930 كشف كرد. او همچنين به درستي پيش بيني كرد (1950) كه سطح مريخ از چاله پوشيده شده.
VAN ALLEN, JAMES A.
جيمز اي ون آلن فيزيكدان آمريكايي كه كمربندي با شكل شيريني خشك از امواج تشعشعي را كشف كرد كه به دور زمين مي چرخد (كمربند ون آلن).
WRIGHT, THOMAS
توماس رايت (1786-1711) كيهان شناس انگليسي. او يكي از اولين كساني بود که همراه با يوهان لمبرت (77-1728) و يوهان كانت (1804-1724) كه در 1750 درباره ساختار و منشأ منظومه شمسی و كهكشان ما حدس هايي زد. وي با استفاده از بحث هاي مذهبي و فلسفي اين تئوري را ارائه داد كه كهكشان راه شيري ما يك سيستم صاف باريك از ستارگان بوده و منظومه شمسي ما نزديك مركز كهكشان است و اين كه منظومه هاي مشابهي هم وجود دارند اما سيستم هاي ستاره اي دوري هستند (كه نبولا ناميده مي شوند).
| < قبلی | بعدی > |
|---|
