سیمین احمدیان راد
رشد مفهوم خود از شش تا نه ماهگي شروع مي شود كه كودك خودش را از محيط خارجش تفكيك مي كند. منتها در سنين نوجواني نوجوان با اين پرسش اساسي روبرو است كه "من كيستم؟"
اين پرسش كه تا چند سال ادامه مي يابد، جست و جوي هويت ناميده مي شود. در واقع پرسش به اين صورت مطرح مي شود كه چطوري است كه فردي نه مانند كساني است كه پيش از اين به دنيا آمده اند و نه مانند كساني بشود كه پس از او به دنيا مي آيند. نوجوان با اين مسئله روبرو است كه بايد به زودي مسئوليت زندگي خودش را خودش به عهده بگيرد و از خود مي پرسد بايد چگونه زندگي كنم و چه باورهايي داشته باشم. پاسخ دادن به اين پرسش ها براي نوجوان آسان نيست و معمولاً با مقداري تشويش همراه است. والدين هم نگران چنين موقعيتي هستند.
جيمز مارسيا چهار نوع موقعيت را در هنگام رشد هويت براي نوجوانان در نظر مي گيرد.
1-پراكندگي هويت: يعني نوجوان به مسئله هويت خود فكر نمي كند يا جهت گيري آينده نگر ندارد.
2-تسليم طلبي: نوجواني كه تجربه هيچ گونه بحراني ندارد، در تصميم گيري براي هويت، خود را تسليم نظر والدين مي كند. بي آن كه نظر آنها را ارزيابي كند.
3-پيشرفت هويت: مربوط به نوجواناني است كه هويت خود را شكل داده اند. كساني كه به يك تعهد شخصي درباره حرفه شان رسیده اند يا در بينش مورد نظرشان به مرحله ثبات و استحكام رسيده اند.
4-تأخير: اين خصوصيت نوجواناني است كه با بحران هويت درگير هستند. اگرچه در حال تلاش براي كشف ارزش ها و علايق و بينش ها و حرفه مورد نظرشان هستند، اما هنوز نتوانسته اند تصميم روشني در اين زمينه بگيرند.
| < قبلی | بعدی > |
|---|
