مقالات مرتبط:
خورشيد حدود 6/4 ميليارد سال پيش متولد شد. خورشید تا اندازه اي سوخت هسته اي دارد كه پنج ميليارد سال ديگر هم باقي بماند. وقتي خورشيد پير مي شود گسترش پيدا مي كند. مرحله پيري هنگامي فرامي رسد كه هسته خورشيد هيدروژن و هليومش را از دست مي دهد و منقبض شود. اما لايه هاي خارجي خورشيد گسترش مي يابند و سرد مي شوند و دیگر كمتر درخشان هستند. در اين مرحله خورشيد به نوعي ستاره تبديل مي شود كه به آن غول قرمز مي گويند.
در مرحله بعدي زندگي خورشيد لايه ها به گسترش ادامه مي دهند. هنگامي كه اين اتفاق مي افتد هسته هم منقبض تر مي شود. در این مرحله اتم هاي هليوم در هسته با هم گداخته و ذوب مي شوند و اتم هاي كربن را تشكيل مي دهند و انرژي آزاد مي كنند. وقتي اتم هاي كربن نتوانند بيشتر به هم فشرده شوند هسته به حالت ثبات مي رسد.
سپس لايه هاي خارجي اين ستاره ريزش مي كند, به سوي فضا پرتاب مي شود و به ابر نبولاي سياره اي تبديل مي شود. اين ابر ديگر نمي تواند مانند خورشید سابق بر روي سياره ها اثري بگذارد. بيشتر جرم خورشيد به سحابی وارد مي شود.
|
Eggnebula: یک سحابی سیاره ای که چند صد سال پیش شکل گرفته |
| Pistol nebula: یک سحابی سیاره ای در ساگیتاریوس
| ||||
| هسته هم بي پوشش مي ماند. هسته باقيمانده منقبض مي شود تا به شيئی به نام كوتوله سفيد تبديل شود. در اين مرحله هسته فقط چند هزار متر قطر دارد. به همين ترتيب خورشيد ميلياردها سال بدون سوخت هسته اي باقي مي ماند و گرماي باقيمانده اش را مي تاباند. همين هم به آهستگي محو و زايل مي شود. موقعي كه گرماي خورشید ناپديد مي شود, خورشید به مرحله پاياني زندگيش قدم می گذارد. یعنی به عنوان شيئي سرد و ضعيف كه بعضي وقت ها كوتوله سياه ناميده مي شود. حالا خورشيد يك ستاره مرده است كه به خاطر كربن هاي فشرده اش سرشار از الماس است. برای کسب اطلاعات درباره انواع ستارگان و طبقه بندی آنها اینجا را کلیک کنید.
| ||||||
| < قبلی | بعدی > |
|---|
