مقالات مرتبط:
ابري از گاز و گرد وغبار منشأ خورشيد است
خورشيد مثل بقيه ستاره ها از يك ابرعظيم در حال چرخش به نام نبولا تشكيل شده است. اين ابر از گاز (بيشتر هيدروژن) و گرد و غبار تشكيل شده بود. به دليل اتفاقاتي كه در مجاورت اين ابر رخ داد، ابر نبولا به هم فشرده شد و به شكل ديسك درآمد. ذرات داخل ابر به هم برخورد كردند و اشياء بزرگ تري را تشكيل دادند و اشياء موجود در منظومه شمسی مثل خورشید، سیارات، ستاره های دنباله دار و... را تشكيل دادند.
در مركز ديسك خورشيد متولد شد
ديسك همچنان به چرخشش ادامه داد. مركز ديسك متراكم شد چون مواد به سمت مركز ديسك يا هسته آن كشيده مي شدند. دما و فشار در مركز ديسك افزايش يافت. اتم ها به هم نزديك تر شدند، دما در مركز بيشتر و بيشتر شد، ديسك سريع تر و سريع تر چرخيد، در نهايت هسته ديسك به نقطه بحراني رسيد و شروع به سوختن كرد. 50 ميليون سال طول كشيد تا اين ابر منقبض گرم شود و يك ستاره اوليه درخشان و تابناك را تشكيل دهد. همجوشي هسته اي آغاز شد و خورشيد در مركز ديسك متولد شد.
ستاره اوليه
وقتي دما به حدود 27000000 درجه فارنهايت رسيد، همجوشي هسته اي در هسته خورشيد آغاز شد. در اين واكنش هسته اي, اتم هاي هيدروژن به اتم هاي هليوم به علاوه انرژي تبديل مي شوند. اين انرژي (تابشي) مانع از انقباض بيشتر خورشيد مي شود.
ستاره هاي جوان اغلب انرژي تابشي زيادي را به بيرون فوران مي كنند كه به اطراف گرما مي دهد. اين فوران ها مي تواند تريليون ها مايل امتداد داشته باشد و در هر ساعت 500000 مايل سفر كند. اين فوران ها ممكن است توسط حوزه هاي مغناطيسي, مركز فعاليت های خورشيدي شود.
بعداً خورشيد ثبات پيدا كرد و يك كوتوله زرد شد. اين ستاره ده ميليارد سال به همين حالت باقي مي ماند. بعد از آن سوخت هيدروژن بر اثر تبديل دايمي به هليوم و توليد انرژي تمام مي شود و در نتيجه مرگ خورشيد شروع مي شود.
مقالات مرتبط: |
| < قبلی | بعدی > |
|---|
