حميده احمديان راد
آثار نقاشي تقلبي و ساختگي، كلاهبرداري و فريبكاري هاي آشكار تاريخ نقاشي را كدر و تاريك كرده. حتي سياه تر از گردي كه در طول قرن ها بر روي آثار هنري انباشته شده و آنها را چركين كرده است. با تمام اينها رسيدن به كنه يك اثر هنري و شناسايي نسخه اصلي براي بازسازي و ترميم آثار هنري حياتي است.
در دهه هاي اخير، استادان هنر، متخصصان آثار هنري، دادگاه ها و كساني كه آثار هنري را ترميم مي كنند، براي تعيين تركيب شيميايي مواد رنگي آثار هنري به طور فزاينده اي به تكنيك هاي علمي اتكا مي كنند. آنها به اين وسيله مي خواهند ثابت كنند كه يك اثر هنري چه موقع، كجا و به وسيله چه كسي آفريده شده است. با به كارگيري همين تكنيك مشخص شد كه يك تابلوي نقاشي به ظاهر قديمي به نام باكره و كودك اثري تقلبي مربوط به دهه 1920 ميلادي است. چراكه اين نقاشي حاوي رنگ نيلي پروسي (فرنگي) است كه در قرن 18 ميلادي و مدت ها بعد از اين كه نقاشي اصلي كشيده شده ابداع شده است. پردازش شيميايي نمونه هاي برداشته شده از نقاشي مي تواند نمايه مولكولي مفيدي را فراهم مي كند. اما اين به معني وارد آوردن آسيب فيزيكي به اثر هنري است.
روش هاي ديگر با به كارگيري فلورسانس اشعه ايكس، اسكن ميكروسكوپي الكترون و طيف سنجي مادون قرمز به استادان و تكنسين ها كمك كرده تا به عمق نقاشي هاي قديمي راه بيابند. اما اين روش ها ممكن است زمان بر باشند و كار زيادي ببرند.
حالا مطالعه جديدي نشان مي دهد كه چگونه امواج صدا مي تواند تعدادي از تركيبات رنگي معدني و غيرآلي را با استفاده از طيف نماي مادون قرمز فوتواكاستيك تبديل فوريه (PAIR ) شناسايي كند. بخشي از اين فرايند مديون كشفي است كه الكساندر گراهام بل در سال 1880 انجام شد. گراهام بل نشان داد كه تاباندن يك پرتو ميزان نور بر روي يك شيء مي تواند موج صوتي ظريفي ايجاد كند.
محققان با استفاده از ليزر آرگون- يون PAIR توانسته اند طيف وسيعي از رنگ هاي معدني مرسوم و معمولي شامل چهار آبي، سه سبز، دو زرد و سه قهوه اي را شناسايي كنند.
به اين ترتيب نمونه هايي ريزي از نقاشي كه بعداً مي تواند به نقاشي برگردانده شود با پرتو ليزر گرم مي شوند. اين گرما تغييري در فشار ايجاد مي كند و امواج صوتي كوچكي را مي سازد كه به وسيله يك ميكروفون فوق حساس گرفته مي شود. هر تركيب رنگي يك نمايه صوتي متفاوت دارد كه آن را از بقيه تركيبات جدا مي كند. از آن جايي هم كه نمونه ها در طول فرايند آسيب نمي بينند، محققان مي توانند چند بار آنها را مورد آزمايش قرار دهند. امتياز ويژه اي كه همه روش هاي تجزيه وتحليل ندارند.
وضع نقاشي ها، تركيبات رنگي آنها، لعاب و غيره در كنار شرايط آفرينش اثر به طورقطع به نحوه انبار كردن و يا نحوه نگهداري آنها و نيز نمايش طولاني مدتشان هم بستگي دارد. محققان مي گويند:«بدون داشتن فهمي كامل از واكنش هاي مواد شيميايي دست اندركار در آثار هنري، تلاش براي حفاظت از آنها به آسيب رساني بيشتر به اين آثار منجر مي شود. به طوري كه رهاكردنشان بدون ترميم بهتر است. محققان مي گويند كه اين قرائت هاي ساده را مي توان در پايگاه داده ها جمع آوري كرد و در آينده آنها را به عنوان يك مرجع مورد استفاده قرار داد.
منبع: http://www.scientificamerican.com/blog/post.cfm?id=sounds-like-art-fraud-acoustic-wave-2010-09-04
| < قبلی | بعدی > |
|---|
