020.ir

ترجمه و تصویر: حمیده احمدیان راد

آيا شما به خاطر داريد كه از لولو ترسيده باشيد؟ آيا نمي توانستيد بدون لامپ روشن بخوابيد؟ به نظر مي رسد كه ترس هاي بچگي هميشه بخشي از بزرگ شدن هستند.

بچه هاي كوچك  از افراد ناشناس و غريبه مي ترسند. براي بچه هاي كوچك كه در شروع سازمان دادن و شكل دادن به جهان اطرافشان هستند، هيولاها هنوز در واقعيت ممكن قرار دارند. آنها كاملاً مطمئن نيستند كه چه چيزي وجود دارد و چه چيزي وجود ندارد. بنابراين تصاويري كه مي توانند بيافرينند چيزهاي عجيب و غريبي هستند

بعضي از معمول ترين ترس هاي بچگي

 

 

آيا نوع ترس در هر گروه سني متفاوت است؟

 

همه متخصصان مي گويند:"براي بچه هاي كوچك، ترس از جدايي از مراقب اوليه اغلب برهمه ترس هاي نخستين دوران بچگي مي چربد."

 

بسياري از ترس هاي معمول در بچه هاي كوچك مثل ترس از تاريكي، از نگراني آنها از جدايي از يكي از والدين يا هردوي آنها حكايت دارد. هنگام شب موقع نامشخصي براي بچه ها ست زيرا تنها موقعي ست كه كاملاً تنها هستند. بدون حضور شكل قابل رؤيت والد، يك بچه ممكن نيست كاملاً احساس سلامت و امنيت كند. تاريكي تنها يكي از انواع ترس ها ست كه مي تواند از نگراني از جدايي از والدين ناشي شود. ترس از زير گرفتن والدين توسط خودرو هم يكي از ترس هاي رايج بچه هاست كه مربوط به نگراني از جدايي از والدين است.

 

بچه هاي كوچك همچنين از افراد ناشناس و غريبه مي ترسند. براي بچه هاي كوچك كه در شروع سازمان دادن و شكل دادن به جهان اطرافشان هستند، هيولاها هنوز در واقعيت ممكن قرار دارند. آنها كاملاً مطمئن نيستند كه چه چيزي وجود دارد و چه چيزي وجود ندارد. بنابراين تصاويري كه مي توانند بيافرينند چيزهاي عجيب و غريبي هستند.

 

بچه هاي بزرگ تر مي آموزند تا واقعيت را از تخيل تميز دهند. ترس هاي با جهت اجتماعي يا مستقل شدن در آنها بيشتر گسترش مي يابد. بچه هاي بزرگ تر درباره نظرات افراد هم تراز خود يا  مردم، محبوبيت، زورگويي يا شكست در كلاس درس نگرانند.

 

چرا ترس هاي بچگي گسترش پيدا مي كنند؟

 

جواب واحدي براي اين سؤال كه چرا ترس هاي بچگي گسترش پيدا مي كنند وجود ندارد. ترس ها مي توانند از شرايط ژنتيكي، اجتماعي يا رفتاري ريشه بگيرند.

 

تحقيقات ابتدايي  نشان مي داد كه فوبياها قبلاً از نظر رفتاري شرطي شده اند. براي مثال اگر يك بچه به وسيله يك سگ گاز گرفته شده بود، احتمال ترس او از سگ ها افزايش مي يافت. به هر صورت دانشمندان بر اساس مطالعات بيشتري كه اخيراً انجام شده حدس مي زنند كه بسياري از مردم با روحيات حسي يا پاسخي غيرمعمولي متولد مي شوند كه ريسك آنها را در نگراني ها و ترس ها بالا مي برد.

همچنين مدرك قابل توجهي وجود دارد كه نگراني در خانواده ها شيوع پيدا مي كند. اين مشخص نيست كه اين به خاطر شرايط والدين است يا ناشي ازارث بري ژنتيكي ست.

 

والدين مي توانند كمك كنند

 

براي بچه هاي همه سنين مهم است كه والدين ازنگراني ها و ترس هاي آنها آگاه باشند وآنها را بفهمند. يك بچه نگران و رنجور را ترك نكنيد. به جايش در اين شرايط با او صحبت كنيد. مهمترين چيز انتقال اين اطمينان به اوست كه نه تنها مي تواند ترسش را مهار كند بلكه مي تواند برآن غلبه هم كند. اين بسيار مهم  ست كه بچه شما باور كند كه شما به توانايي هاي او در مورد اين كه مي تواند اين شرايط را مديريت كند، اطمينان داريد. اگر به نظر برسد كه شما از ترس او پريشانيد، نگراني او سير صعودي پيدا مي كند. آموزش اطمينان آغاز يك راه طولاني در مبارزه با ترس است.

 

براي بچه هاي كوچك تر، عادت يك موضوع كليدي ست. عادت هاي خوشايند و تكراري  حس امنيت را در بچه تقويت مي كنند. اگر بچه شما از تاريكي ترسيده، مطمئن باشيد كه زمان خوابش زمان غير هيجان انگيز و يكنواختي ست. هر شب در يك زمان بخصوص بچه شما بايد همان فعاليت ها را با يك نظم و ترتيب انجام دهد. براي مثال او بايد بداند كه هر شب ساعت هفت بايد حمام بگيرد، دندان هايش را مسواك كند، يك كتاب بخواند و به رختخواب برود. خيلي از ترس ها از نگراني جدايي منشأ مي گيرند. عادت هاي آرام به بچه شما كمك خواهد كرد تا احساس امنيت و حمايت كند.

 

در چه مقطعي والدين بايد نگران شوند؟

 

والدين بايد حس عمومي و شهودات خود را به كار ببرند تا بفهمند آيا يك ترس واقعاً جاي نگراني دارد يا نه. بچه هاي ديگر را  مشاهده كنيد و ببينيد آيا بچه شما در گروه همسالانش متفاوت از ديگران به نظر مي رسد يا نه. از والدين ديگر  نظراتشان را بپرسيد. اگر وضع يك بچه به گونه اي ست كه در حالي كه از سنش گذشته و طبيعي نيست كه در سير تكامل طبيعيش از چيزي مثل لولو بترسد ولي مي ترسد، يعني اين كه  بايد با يك پزشك مشورت كرد.

 

مهمترين نشانه اين كه ترس به حالت نگران كننده يا فوبيا رسيده، اين است كه اين ترس در توانايي روزانه بچه براي كاركردهايش اختلال ايجاد كند.

 

بعضي از ترس ها هرگز از بين نمي روند. بزرگسالان ممكن است درطول زندگيشان به ويژه در مواقع استرس به ترس هاي بچگيشان رجوع كنند. اين هم موقعي غيرطبيعي مي شود كه فرد به خاطر ترس نتواند كاركردهايش را به طور طبيعي انجام دهد. به طوركلي ترس هاي بچگي يك رخداد طبيعي هستند كه با افزايش سن، افراد بر آنها غلبه پيدا مي كنند.

 

منبع: مركز بيمارستاني Lifespan

< قبلی