مونا عفیفی
دانشجوی پزشکی دانشگاه شهید بهشتی
مقالات مرتبط: مقدمه ای بر آناتومي گوش - آناتومی گوش خارجی - آناتومی گوش میانی - لوله شنوایی یا شیپوراستاش چیست؟ - آناتومی گوش داخلی - حلزون گوش چیست؟ - مجاری نیمدایره گوش چه هستند؟ - اوتریکول و ساکول چه هستند و چه کاری انجام می دهند؟
گوش مياني از طريق مجراي شنوايي (مجراي استاش) به داخل حلق بيني و از طريق حلق بيني به خارج باز مي شود (حلق بيني يا نازوفارنكس قسمتي از حلق است كه با بيني ارتباط و مجاورت دارد).
اين مجرا نام هاي مختلفي دارد كه عبارتند از:
مجراي استاش، شيپور استاش، لوله شنوايي، مجراي شنوايي و لوله فارنژيتمپانيك.
لوله شنوايي به طور تقريبي 33 ميلي متر است. اين لوله از يك طرف به حلق و از طرف ديگر به گوش مياني باز مي شود و بنابراين داراي يك سوراخ حلقي كه وسيع تر است و يك سوراخ صماخي كه تنگ تر است مي باشد. يك سوم آن كه به حفره صماخ نزديك تر است استخواني و دو سوم ديگر آن كه به حلق نزديك تر است، غضروفي است. محلي كه قسمت حلقي به قسمت صماخي وصل مي شود، تنگ ترين قسمت است و به نام تنگه (اسيموس) گوش شناخته مي شود.
سوراخ حلقي به حلق بيني (نازوفارنكس) و سوراخ صماخي به ديواره جلويي صندوق صماخ باز مي شود. درون لوله از مخاط پوشيده شده است.
اين مجرا معمولاً بسته است اما درجريان بلعيدن، جويدن و خميازه كشيدن باز مي شود و فشار هوا در دو طرف پرده صماخ را متعادل مي كند.
گوش مياني براي عملكرد سالم و طبيعي خود احتياج به تهويه دارد و اين كار با باز و بسته شدن شيپور استاش انجام مي شود.
بسته شدن كانال منجر به كاهش شنوايي و عدم شنوايي به طور موقت مي شود.
| < قبلی | بعدی > |
|---|
